บ้านกลอนน้อย - กลอนสบายๆ สไตล์ลิตเติลเกิร์ล

คำประพันธ์ แยกตามประเภท => กลอนเปล่าสบายๆ => ข้อความที่เริ่มโดย: อหังการ ที่ 02, กุมภาพันธ์, 2560, 07:29:17 PM



หัวข้อ: วรรณกรรมแห่งสายคลอง
เริ่มหัวข้อโดย: อหังการ ที่ 02, กุมภาพันธ์, 2560, 07:29:17 PM
สุภัทราเธอเห็นต้นไม้ต้นนั้นไหม
คิดว่ามันเหนื่อยไหมที่ยืนอยู่ลำพัง
บางทีก็ดูมันเหม่อลอยไร้สิ้นความหวัง
แต่อะไรก็ช่าง...ฉันขอเฝ้ามองมันพริ้วไหวตามสายลม

ฉันถามว่ามันเหนื่อยรึป่าว
กับเรื่องราวที่ผ่านสุขทุกข์และขื่นขม
มันตอบว่ามันทำตามหน้าที่มองโลกอย่างชื่นชม
ได้เป็นร่มเงาไม้ให้ใครๆได้พักพิงเอนกาย

มันมีนกน้อยและฝูงแมลงเป็นเพื่อน
ตะวันจะมาเยือนคอยพูดคุยทักทาย
และมีฉันเป็นเพื่อนใหม่ที่ให้กำลังใจอย่างมากมาย
คอยรดน้ำให้หายร้อนรนยามเที่ยงวัน

สุภัทราฉันก็รู้ว่าเธอเหนื่อยเหมือนต้นไม้
ฟ้าจึงส่งคนไกลอย่างฉันมาร่วมฝัน
คอยรดน้ำคอยให้กำลังใจซึ่งกันและกัน
เหตุผลหมื่นร้อยพัน...จะอะไรก็ช่าง...ฉันรักเธอ


หัวข้อ: Re: วรรณกรรมแห่งสายคลอง
เริ่มหัวข้อโดย: อหังการ ที่ 04, กุมภาพันธ์, 2560, 08:02:17 PM
นั่งอยู่ใต้เงาของแสงดวงดาว
กับเรื่องราวหัวใจที่แสนขื่นขม
คนแล้วคนเล่าเธอเดินผ่านมาดั่งสายลม
คงจะสาสมแล้วใช่ไหมสำหรับคำสั่งฟ้าดิน

ฉันรักเธอแต่เธอรักเขา
คำว่าเราคืออะไร...ฉันคงหมดสิ้น
ความเหงาเกาะกุมหัวใจแทบขาดวิ่น
มันน่าจะชาชินกับชีวิตที่ต้องเป็นตัวสำรอง

โลกทั้งใบมันแสนอ้างว้าง
ทุกปลายทางจบลงเมื่อเราเป็นที่สอง
นั่งฟังเพลงเศร้าน้ำตาก็ไหลนอง
เดินไปตามครรลองกับชีวติที่ไร้ลมหายใจ