หัวข้อ: ღ คำอาลัยถึงบทกวีที่ไร้คนอ่าน ღ
เริ่มหัวข้อโดย: ลิตเติลเกิร์ล ที่ 04, มีนาคม, 2569, 10:44:49 AM
(https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/30d0475ef2919d26fc.jpg)
"แด่หยดหมึกที่กลั่นจากหัวใจ ทว่าถูกกักขังไว้ในกาลเวลา"
เมื่องานเขียนไม่อาจเอื้อนเอ่ย
และท่วงทำนองบทกลอนถูกปฏิเสธโดยเจ้าของผลงาน
ขอให้ความละเมียดละไมนี้ จงหลับใหลอย่างสง่างาม
ไม่ต้องรอคอยคำชื่นชม ไม่ต้องรอการตอบรับ
เพราะค่าของมันสมบูรณ์แล้ว..โดยเรามีความสุขขณะเขียน
✧･ﾟ: *✧･ﾟ:*
ร้อยเรียงรสบทประพันธ์ ด้วยฝันใฝ่
ทุ่มเทใจต่อกลอนสนองขวัญ
นั่งจดจ่อจดย้ำถ้อยรำพัน
เรียงแสงจันทร์ส่องลำเป็นคำกลอน
สะกดเขียนเวียนอ่านอยู่นานช้า
ทุกท่วงท่าถ้อยความย้ำออดอ้อน
เติมความสุขทุกครั้งยังทุกตอน
อ่านวนย้อนจนจบครบบรรทัด
กลับปรากฏบทเรียนอันเหี้ยมโหด
เขาไม่โปรดกลอนเราเขาบอกปัด
เหมือนพายุโหมซ้ำกระหน่ำซัด
จำต้องตัดใจยอมพร้อมทัดทาน
ขอซ่อนคำช้ำรักอักขระ
ให้มรณะ เลือนลับดับสังขาร
ฝังบทกลอนซ่อนไว้ในตำนาน
ตายไปพร้อมวิญญาณ..การณ์เปลี่ยนแปลง
"ความงามของหมึกหยดสุดท้าย
คือการได้ตายไปพร้อมกับความเงียบที่เขาไม่เคยต้องการ"
༭ ลิตเติลเกิร์ล ༭
✧･ﾟ: *✧･ﾟ:*
|
หัวข้อ: Re: ღ คำอาลัยถึงบทกวีที่ไร้คนอ่าน ღ
เริ่มหัวข้อโดย: ลิตเติลเกิร์ล ที่ 17, มีนาคม, 2569, 12:51:34 PM
ღ ฝนย้อนฟ้า ღ
จมดิ่งในกระแสแห่งแปรผัน
ท่ามกลางวันอันมืดมิดและบิดแผลง
ไร้ดวงดาวพราวสบัดมาจัดแจง
มีเพียงแรงสัจจะปะทะใจ
เมื่อความกลับตาลปัตรที่ปรากฏ
เหมือนเป็นบทชีวิตพิศมัย
ท่ามกลางความเปลี่ยนแปลงที่แกว่งไกว
เห็นหัวใจแจ่มแจ้ง กลางแสงเงา
จะห่วงใยไปไยกับนัยภาพ
ที่ซึมซาบเซาะโลกอันโศกเศร้า
เมื่อความจริงดีชั่วสิ่งมัวเมา
เราก็แค่คนเฝ้ามองเงาเลือน
ปล่อยหยาดฝนหลั่งพรูคืนสู่ฟ้า
ท้าทายกฎธรรมดาทุกคราเคลื่อน
ความลึกลับสลับด้านผ่านมาเตือน
แต่อย่าเบือนบิดใจ ไปตามเกม
"เหลือเพียงเศษความทรงจำ ไว้ประคองข้ามวันโหดร้าย"
ღ ลิตเติลเกิร์ล ღ |
|