|
หัวข้อ: วันไร้กลอน เริ่มหัวข้อโดย: เฟื่องฟ้า ที่ 05, มีนาคม, 2569, 06:52:54 PM วันไร้กลอน
วันนี้ไร้คำกลอนเคยอ่อนหวาน เหมือนมีม่านกำแพงมิดคอยปิดกั้น จนหมดสิ้นมธุรสบทจำนรร แต่ละวันว่างเปล่าเงียบเหงาทรวง อันเหตุผลกลใดในใจนี้ จักช่วยชี้ใจเราพ้นเงาบ่วง มองภาพความเป็นจริงสิ่งทั้งปวง คล้ายเปล่ากลวงหมดไฟในดวงแด เส้นทางกลอนสะดุดเริ่มหยุดลง ใจงุนงงถมทับยากปรับแก้ ปล่อยเวลาไหลเลื่อนเหมือนเรือนแพ ตามกระแสครรลองของสายน้ำ ปลุกปลอบใจอีกหนของตนเอง หวังบรรเลงถ้อยเสนอเคยเพ้อพร่ำ ผ่านอารมณ์คมคำร้อยลำนำ ความทรงจำล่องลอยไปในสายลม พฤ.5 มี.ค.69 หัวข้อ: Re: วันไร้กลอน เริ่มหัวข้อโดย: ฝาตุ่ม ที่ 07, มีนาคม, 2569, 08:10:56 PM เมื่อลมพัดพรากคำที่พร่ำเพ้อ จนใจเผลอไหวเอนเป็นขื่นขม ดั่งเรือน้อยขาดพายสายน้ำจม ทิ้งอารมณ์เลือนพร่าจนมลาย จงรวบรวมหัวใจที่ไหวหวั่น กลับมาปั้นกรองคำเป็นความหมาย เปิดม่านหมอกที่กั้นอันตราย อย่าให้กลอนกลับหายโหดร้ายเกิน ขออนุญาตต่อกลอนนะคะ :AddEmoticons00918: ฝาตุ่ม |