ธรรมชาติ และสิ่งแวดล้อม โดย คนเรียนไพร

พิภพมัจจุราข

     เหล่าบรรดา มิจฉาชน คนรุกป่า
ถึงเวลา จากไป ห่างไกลสวรรค์
อย่าได้หวัง พบสุข คราจาบัลย์
ไร้สุขสันต์ ในนรก อเวจี
     เพราะบาปกรรม กระทำไว้ ในไพรกว้าง
ดวงวิญญาน ร้าวราน สิ้นสุขศรี
มัจจุราช ลงทัณฑ์ บั่นชีวี
เพราะกระทำ ย่ำยี สัตว์วนา
     เคยเข่นฆ่า ไล่ล่า สัตว์น้อยใหญ่
ถากถางไพร ก่นทาง สร้างปัญหา
พิบัติภัย ซ้ำเติม ทุรมรรคา
ทั้งพารา โศกศัลย์ นิรันดร์กาล
     มัจจุราช รอรับ เมื่อดับชีพ
ลงนรก อย่างเร่งรีบ สิ้นสุขศานติ์
ไฟนรก ผลาญเผา ชั่วกาลนาน
เพราะรุกราน ผืนอรัญ ทั้งถิ่นไทย

คนเรียนไพร
๑๕ มกราคม ๒๕๖๙

(ต่อหน้า ๒/๗) ประมวลธรรม : ๖๕.พรหมนิมันตนิกสูตร

    ๒๓.จะเจาะรู้วิธี.................................ริสละหนีทุขะไกล
รึมิมีไฉน..............................................ประลุขจัดทุขะแล

    ๒๔.แฉพุทธ์องค์ตรัสสม....................พรหมมิเห็นเด่นได้
การสลัดทุกข์เลยไซร้...........................เมื่อต้องทุกข์เอย

    ๒๕.พกพรหมเจาะจง.........................ผิวะพระองค์จะเสวย
"พสุธา"ก็เชย........................................ศยนะใกล้กะพระพรหม

    ๒๖.สมจะกลืน"ลม,ไฟ........................นที"ไวก็เรียกไซร้
นอนนิ่งพรหมสถานใกล้.........................อยู่ใต้ฤทธี ของพรหม

    ๒๗."พระตถาฯ"โฉลก.........................ผิบริโภคกะนที
ปฐวี,สิขี.................................................เจาะทะลุกลืนซิพระพรหม

    ๒๘.พุทธ์องค์สมนอนแล......................แฉเคียงพรหมแน่ไซร้
พรหมก่อประสงค์ได้...............................จ่อห้ามปรามเผย

    ๒๙.ตะพระพุทธ์ฯสดมภ์.......................เจาะคติพรหมซิเฉลย
พกพรหมสิเคย.......................................ลุพหุฤทธิ์อติเกรียง

    ๓๐.พรหมเคียงถามพุทธ์องค์...............พรหมคงมีฤทธิ์ได้
มีศักดิ์,อำนาจไซร้...................................เหตุแท้อะไรหนา

    ๓๑.ก็พระองค์สิตรัส............................สุริยะชัดศศิพา
รุจิแสงคณา............................................เลาะพระพรหมดุจะเดียว

    ๓๒.เกลียวแสงฉาดฉานครัน.................พันจักรวาลมุ่งแท้
อำนาจพรหมไกลแล้................................เท่านี้เลยแฉ

    ๓๓.พกพรหมจะชัด..............................กะภวสัตว์หินะแน่
รึประณีตสิแท้..........................................เจาะอนะ"ราคะ"รึมี

    ๓๔.พรหมทราบดีจักรวาล.....................พานผอง"พัน"เที่ยวด้อม
ทราบสัตว์มา-ไปพร้อม..............................ครบแล้วหมดผอง

    ๓๕.และพระพุทธ์ฯสิคม.........................ลุระดะพรหมภวครอง
พกพรหมมิถ่อง.........................................ก็ตะพระองค์อติเห็น

    ๓๖.ประเด็น"อาภัสสรา".........................มีหนาพรหมไม่รู้
ทรงทราบแลเห็นจู้.....................................แม่นด้วยปัญญา เลิศเลอ

    ๓๗.พกพรหมจะเลือน.............................มิปะเสมือนพระตถาฯ
ก็พระองค์สิหนา.........................................เจาะภวเหนือกะพระพรหม

    ๓๘.ชมพรหมสิบหกแล............................แฉ"สุภกิณฯ"เช่นชี้
พรหมชื่อ"เวหัปฯ"ลี้.....................................หลากชั้นศักดิ์ศรี

    ๓๙.สิพระพุทธะชู....................................ริวทะรู้ปฐวี
มิเกาะยึดทวี...............................................เจาะนิร"ทิฏฐิและอยาก"

    ๔๐.กับพราก"มานะ"แล............................แฉปัญญาเปี่ยมล้น
พระพุทธองค์เหนือท้น.................................อยู่ล้ำพรหมไหน

    ๔๑.พระตถาฯสิพาน.................................กะนิรวาณประลุไว
ภวสัตว์ไถล.................................................มิลุวิมุตติเฉลย

    ๔๒.พรหมเอยกอปรปัญญา.......................เลิศนาพระพุทธ์เจ้า
สูงส่งเหนือพรหมเฝ้า....................................ห่อนผู้เทียมหนา
 
    ๔๓.พกพรหมสิขาน..................................เจาะนิรวาณหิตะกล้า
ก็มิควรจะช้า................................................และมละทิ้งยุรแล

    ๔๔.พุทธ์องค์แฉ"นิพพาน".........................ขาน"อนิทัสส์ฯ"ไร้
สภาพมิเห็นได้.............................................อยู่แท้เหนือตา

 

ธรรมชาติ และสิ่งแวดล้อม โดย คนเรียนไพร

ทายาทการวนา

     ถึงเวลา กลางเดือน ไม่เคลื่อนคล้อย
อักษรา เรียงร้อย ถ้อยแถลง
วิสัยทัศน์ รักษ์วนา อย่าอ่อนแรง
แม้สิ้นแสง ดวงตะวัน อย่าพรั่นพรึง
     วิขาการ งานป่าไม้ สอนไว้ว่า
รู้รักษา ผืนพนา ให้ทั่วถึง
สร้างทายาท สืบสาน ด้วยคำนึง
เป็นหลักชัย พึ่งพิง ศฤงคาร
     ทั้งปลูกฝัง ความรู้ ค้ำจุนป่า
ยุวชน บูรณา เชื่อมประสาน
ให้ถึงพร้อม อนุรักษ์ วนาการ
สร้างสุขศานติ์ ผืนอรัญ จนวันตาย
     ต่อแต่นี้ วนาลี มีทายาท
พร้อมประกาศ ความอุดม สมดั่งหมาย
เยาวชน ร่วมเรียนรู้ ทั้งหญิงชาย
คือบั้นปลาย สว่างแสง แห่งศรัทธา

คนเรียนไพร
๑๕ มกราคม ๒๕๖๙

 
ธรรมชาติ และสิ่งแวดล้อม โดย คนเรียนไพร

"ข้าวต้ม"

     กลางป่าดง พงพี มีเรื่องเล่า
เป็นความเศร้า วิปโยค แสนโศกศัลย์
สรรพสัตว์ หลั่งน้ำตา ทั้งอรัญ
ไม่อาจบั่น ความทุกข์ยาก จากอุรา
     คืนฝนพรำ ลูกวนา ถือกำเนิด
แสนพริ้งเพริศ แม่พัง ปรารถนา
เหมือนฟ้าแกล้ง ลงทัณฑ์ โชคชะตา
ลูกช้างป่า เกิดมา ขาพิการ
     ด้วยพันผูก ลูกรัก ของแม่พัง     
ฉุดเหนี่ยวรั้ง หยัดยืน ฝืนสังขาร
ให้ลูกน้อย เคลื่อนคล้อย อย่างชำนาญ
แสนสงสาร เหมือนสวรรค์ ไร้ปรานี
     จำต้องพราก จากลูกน้อย ด้อยโอกาส
ไม่สามารถ ขืนขัด ธรรมวิถี
หวังกลอยใจ อย่าโศกเศร้า เจ้าคนดี
ด้วยแม่นี้ ขัดสน จนปัญญา
     เจ้าหนูน้อย ยังไม่สิ้น บุญกุศล
วนาชน ร่วมพิทักษ์ เข้ารักษา
หวังพลิกฟื้น "ข้าวต้มน้อย" สุขชีวา
ทั้งกายา จิตใจ ให้สมบูรณ์
     ยอมทุ่มเท ฟูมฟัก รักหนูน้อย
 เฝ้ารอคอย ปาฏิหารณ์ ไม่สิ้นสูญ
ข้าวต้มน้อย อ่อนด้อย แสนอาดูร
เกินเกื้อกูล ต้องจำพราก จากโลกไป
     ได้แต่เพียง ตั้งหวัง เจ้าพบสุข
ปราศจากทุกข์ ในโลกใหม่ ใจสดใส
เป็นบทเรียน ตอกย้ำ กฎพงไพร
อีกนานไกล สัจธรรม ย้ำเตือนตน

คนเรียนไพร
๑๔ มกราคม ๒๕๖๙
ด้วยความอาลัย "ข้าวต้ม" ลูกช้างป่าพิการพลัดหลง