ธรรมชาติ และสิ่งแวดล้อม โดย คนเรียนไพร

จิตวิญญาวนากร

     ได้สร้างตัว สร้างตน ด้วยเต็มใจ
รื่นเริงไพร ร่ำเรียน เพียรศึกษา
จนรอบรู้ สารพัด วนศาสตรา
บูรณา สืบสาน งานพงไพร
     ยอมทุกข์ยาก ลำบาก ทั้งชีวา
หวังรักษา ให้งามสวย ด้วยหลงใหล
สร้างสมดุล หนุนเนื่อง ประชาไทย
สุขละไม ในแดนดิน ถิ่นอุดม
     เสริมชีวิต จิตวิญญา วนากร
ทรวงสะท้อน สร้างไพร ไร้ขื่นขม
ปณิธาน สานฝัน มั่นเกลียวกลม
ไพรพร่างพรม ชมชื่น ระรื่นใจ
     แม้สังขาร ร่วงโรย ไปตามกาล
จิตเบิกบาน งดงาม ตามสมัย
ด้วยมิเคย สร้างกรรม ทำร้ายใคร
เพียรฝักใฝ่ หนุนนำ ทำสิ่งดี
     วนศาสตร์ สอนสั่ง แต่ก่อนมา
สร้างวนา ให้รื่นรมย์ สมศักดิ์ศรี
ดำรงอยู่ คู่เคียง ปฐพี
ตราบจนสิ้น ชีวี ไม่มีคลาย
     อนุรักษ์ เสริมแกร่ง แห่งอรัญ
ทุกคืนวัน สร้างขจี เป็นที่หมาย
ให้ร่มรื่น ยืนหยัด มิรู้คลาย
แม้ชีพวาย ใจยังภักดิ์ รักนิรันดร์
     ในบั้นปลาย ของชีวี ยังมีสุข
ใจปราศทุกข์ สร้างวนา พาสุขสันต์
บูรณา สานประโยชน์ ผืนอรัญ
อเนกอนันต์ ตราบสิ้น ชีวาลัย

คนเรียนไพร
๑๙ กรกฎาคม ๒๕๖๙   

ทิศที่ ๑๑ การบริหารจัดการจิต : ๑๕๙.ให้มิหวังผลตอบแทน

โคลงสามดั้น

    ๑.บัณฑิตเกิดมาดล.................................ยลประโยชน์สุขสร้าง
มิจ่อหวังข้ออ้าง...........................................ตอบแทน

    ๒.แดนบารมีชนกอปร...............................จิตนอบ"สละ"ก่อน้อม
มิครอบครองจ้องพร้อม................................ร่ำรวย

    ๓.มิคอยฉวยหยิบใด.................................ใจยินดีมุ่ง"ให้"
มากกว่า"รับ"ป้องไว้......................................ไม่หวง

    ๔.ตักตวงรอยสรวลชน..............................รตียลชื่นแล้
มิห่วงตนยิ้มแท้.............................................อิ่มใจ

    ๕.แจกไปใจสบาย.....................................มีผลกรายค่าคุ้ม
จิตอยู่เหนือแล้อุ้ม..........................................วัตถุหนา

    ๖.คราจิต"ดี"พึงเป็น....................................บุคคลเห็นพึ่งได้
จิตเด่นงามช้อยไซร้........................................ช่วยเหลือ

    ๗.เจือกุศลจิตถาวร.....................................ชนสลอนประโยชน์ท้น
เขาพึ่งพาปลื้มล้น...........................................ศรัทธา ฯ|ะ

แสงประภัสสร

ที่มา: จากหนังสือ ทิศที่ ๑๑ บทที่ ๑๕๙ หน้า ๑๖๑ ของ หลวงพ่อชุมพล พลปญฺโญ

ทิศที่ ๑๑ การบริหารจัดการจิต : ๑๕๘.ทำดีเล็กน้อยก็เรียกดี

โคลงสองดั้น

    ๑.ความดีทำค่าท้น
ผิแค่เล็กน้อยล้น...................................เยี่ยมหนา

    ๒.ครา"ดี"นิดหน่อยแล้
อาจช่วยเราแก้แท้.................................ใหญ่ผอง

    ๓.ตรองเห็นคุณค่าชัอย
มิประมาทคิดแม้น้อย.............................หมิ่นแฉ

    ๔.แลหลังคารั่วฟ้อง
นทีเจิ่งนองเต็มห้อง................................แน่เผย

    ๕.เปรยของเล็กนิดด้อย
เราอาจมีคล้อยจัอย...............................ยิ่งหนา

    ๖.คราเล็กขาดไม่ได้
ความยิ่งยวดพร้อมไซร้..........................เด่นแฉ

    ๗.แล"ความดี,ชั่ว"พร้อม
คิดว่านิดต้อยน้อม.................................หน่อยเดียว

   ๘.เปรียว"ความดี"นิดแล้
ก็เรียก"ดี"ช้อยแท้..................................ผ่องไสว

    ๙.ไวทำเลวนิดน้อย
เรียกชั่วครองร้อนคล้อย.........................แน่เผย

    ๑๐.เปรยมะลิหนึ่งด้อม
หอมอบอวลช้อยล้อม.............................กลิ่นขยาย

    ๑๑.กรายดม"คูถ"หน่อยไซร้
มีกลิ่นเหม็นคลุ้งใกล้...............................ห่างหนี

    ๑๒.มี"มะลิ,คูถ"ต่างชั้น
เปรียบไม่เหมือนไซร้ดั้น..........................เร่งเบือน

    ๑๓.เตือน"ความดี,ชั่ว"ช้า
มิว่า"นิด"ถ้อยกล้า..................................ไม่ควร ฯ|ะ

แสงประภัสสร

ที่มา: จากหนังสือ ทิศที่ ๑๑ บทที่ ๑๕๘ หน้า ๑๖๐ ของ หลวงพ่อชุมพล พลปญฺโญ

ทิศที่ ๑๑ การบริหารจัดการจิต : ๑๕๗.ชีวิตเป็นเยี่ยงสามัญ

โคลงสี่ดั้นสุภาพ

     ๑.ชีวิตปีนป่ายขึ้น......................................สุดหนา มีลง
คนเลิศปัญญาพา...........................................ทราบแท้
สรรพสิ่งหลายครา.........................................มีค่า เสมอกัน
เป็นโลกธาตุกล้าแล้........................................ดุจเดียว

    ๒.มี"เขา"เชียวแม่นแล้ว...............................มี"เรา"
"เรา"เกิดก็มี"เขา"............................................ร่วมช้อย
มี"เกิด,ดับ"เปรียบเงา.......................................ตามติด
มี"ดับ"เวียนแล้คลัอย......................................."เกิด"วน

    ๓.ยลความยึดมั่นไว้....................................."อุปาทาน" มิมี
คำว่า"ตัวตน"พาน............................................ไป่พร้อง
"เรา,เขา"แน่ยืนกราน.......................................เพราะปราศ ตัวตน
จึงไม่แสวงช้อนจ้อง.........................................สิ่งใด

    ๔.จิตไกล"อยาก"ไม่คว้า...............................ใดเลย
ความปราถนาเอย............................................หมดแล้ว
โลกธาตุ,สัตว์พักเอย........................................ปรุงแต่ง มิมี
ธรรมชาติคุมพร้อมแกล้ว..................................สม่ำเสมอ ฯ|ะ

แสงประภัสสร

ที่มา: จากหนังสือ ทิศที่ ๑๑ บทที่ ๑๕๗ หน้า ๑๕๙ ของ หลวงพ่อชุมพล พลปญฺโญ

โลกธาตุ = ขอบเขตของโลกหรือระบบจักรวาล ในทางพระพุทธศาสนาหมายถึงระบบของจักรวาลที่มีดวงจันทร์ ดวงอาทิตย์ และเขาพระสุเมรุเป็นแกนกลาง โดยมีขนาดและสเกลที่แตกต่างกันไป ๓ ขนาดหลัก ดังนี้
(๑) สหัสสีจูฬนิกาโลกธาตุ: โลกธาตุขนาดเล็ก ประกอบด้วย ๑,๐๐๐ จักรวาล
(๒) ทวิสหัสสีมัชฌิมิกาโลกธาตุ: โลกธาตุขนาดกลาง ประกอบด้วย ๑,๐๐๐,๐๐๐ จักรวาล
(๓)ติสหัสสีมหาสหัสสีโลกธาตุ: โลกธาตุขนาดใหญ่ที่สุด ประกอบด้วย ๑,๐๐๐,๐๐๐,๐๐๐ จักรวาล