ธรรมชาติ และสิ่งแวดล้อม โดย
คนเรียนไพรเมื่อถึงครา...
ด้วยหลงใหล ใจรัก อักษรา
ภูมิปัญญา บรรพชน คนสยาม
เพียงมุ่งหวัง สร้างชื่อ ระบือนาม
ชวนติดตาม นามปากกา คนเรียนไพร
ร่ำเรียนรู้ ศาสตร์วนา อนุรักษ์
ด้วยใจภักดิ์ ธรรมชาติ ร่วมสมัย
เมื่อถึงครา อำลา ต้องจากไกล
แสนอาลัย ด้วยสิ้นแสง แห่งศรัทธา
เป็นไม้ซีก ไม่อาจ งัดไม้ซุง
เคยหมายมุ่ง ไพรอุดม สมปรารถนา
ไ้ด้แต่เพียง ร้อยกรอง ส่องมรรคา
หวังวันหน้า วันหนึ่ง ได้พึงใจ
หลายสิบปี ไม่มี สิ่งใดเปลี่ยน
เพียงขีดเขียน กาพย์กลอน สะท้อนไหว
ไม่อาจสร้าง แรงกระตุ้น หนุนนำไพร
ดวงหทัย สิ้นสุข ทุกข์ตรอมตรม
ขอสร้างสรรค์ วรรณกรรม ทำให้คิด
เป็นลิขิต ยากแค้น แสนขื่นขม
คนเรียนไพร ขออำลา ค่านิยม
หมดอารมณ์ สร้างนวัต พัฒนา
แม้นไม่เป็น บทสุดท้าย ในชีวิต
แต่ดวงจิต สิ้นแรง แสวงหา
หวังวันหนึ่ง คงได้ หวนกลับมา
ด้วยพลา ที่เข้มแข็ง แกร่งกมล
หากได้เคย สร้างความ รำคาญใจ
ขออภัย ทุกท่าน ทุกแห่งหน
คนเรียนไพร จำจาก วนาชน
สำนึกล้น ด้วยห่วงหา อนาทร
แม้นเคยสร้าง ประทับใจ ไว้ประดับ
เพียงจำรับ ไว้เป็น อนุสรณ์
เพื่อเป็นเครื่อง เตือนใจ พึงสังวรณ์
ใจร้าวรอน ก่อนปลง อนิจจัง
คนเรียนไพร
๑๘ มีนาคม ๒๕๖๙
