ธรรมชาติ และสิ่งแวดล้อม โดย
คนเรียนไพร"ข้าวต้ม"
กลางป่าดง พงพี มีเรื่องเล่า
เป็นความเศร้า วิปโยค แสนโศกศัลย์
สรรพสัตว์ หลั่งน้ำตา ทั้งอรัญ
ไม่อาจบั่น ความทุกข์ยาก จากอุรา
คืนฝนพรำ ลูกวนา ถือกำเนิด
แสนพริ้งเพริศ แม่พัง ปรารถนา
เหมือนฟ้าแกล้ง ลงทัณฑ์ โชคชะตา
ลูกช้างป่า เกิดมา ขาพิการ
ด้วยพันผูก ลูกรัก ของแม่พัง
ฉุดเหนี่ยวรั้ง หยัดยืน ฝืนสังขาร
ให้ลูกน้อย เคลื่อนคล้อย อย่างชำนาญ
แสนสงสาร เหมือนสวรรค์ ไร้ปรานี
จำต้องพราก จากลูกน้อย ด้อยโอกาส
ไม่สามารถ ขืนขัด ธรรมวิถี
หวังกลอยใจ อย่าโศกเศร้า เจ้าคนดี
ด้วยแม่นี้ ขัดสน จนปัญญา
เจ้าหนูน้อย ยังไม่สิ้น บุญกุศล
วนาชน ร่วมพิทักษ์ เข้ารักษา
หวังพลิกฟื้น "ข้าวต้มน้อย" สุขชีวา
ทั้งกายา จิตใจ ให้สมบูรณ์
ยอมทุ่มเท ฟูมฟัก รักหนูน้อย
เฝ้ารอคอย ปาฏิหารณ์ ไม่สิ้นสูญ
ข้าวต้มน้อย อ่อนด้อย แสนอาดูร
เกินเกื้อกูล ต้องจำพราก จากโลกไป
ได้แต่เพียง ตั้งหวัง เจ้าพบสุข
ปราศจากทุกข์ ในโลกใหม่ ใจสดใส
เป็นบทเรียน ตอกย้ำ กฎพงไพร
อีกนานไกล สัจธรรม ย้ำเตือนตน
คนเรียนไพร
๑๔ มกราคม ๒๕๖๙
ด้วยความอาลัย "ข้าวต้ม" ลูกช้างป่าพิการพลัดหลง
