(ต่อหน้า ๕/๓๓) อภิธรรมปิฎก :
๒๐.วิภังค์ : อัปปมัญญาวิภังค์

    ๗๑."เจโตวิมุตติมุทิตา"..................................รตีกล้าและชมแล
ธรรมเหลือก็"สัมปะฯ"ภวแน่..............................."มุทิตา"ซิร่วมกัน

    ๗๒.ครันสงฆ์เจริญมรรคแล้...........................ฌานสอง บรรลุ
มุทิตากอปรครอง.............................................ร่วมด้วย
เกิดธรรมเอกผุดปอง........................................หทัยผ่อง
"วิตก,วิจาร"ม้วย..............................................."สุข"พร้อม"ปีติเผย

    ๗๓."เจโตวิมุตติมุทิตา"..................................เจาะเรียกหนารุจาเอ่ย
ธรรมเหลือก็ร่วมปะรติเชย................................มุทีตาประกอบแฉ

    ๗๔.แลสงฆ์เจริญต่อแล้ว..............................."ปีติ"คลาย
จิตอุเบกขากราย.............................................ว่างแท้
ฌานสามลุสติฉาย...........................................เป็นสุข นามกาย
ฌานร่วมมุทิตาแล้............................................เกิดน้อมยินดี

    ๗๕.อีกนัยกุศลเจาะ"มุทิตา"...........................อุบัติหนาแตะฌานสี่
"หนึ่ง,สองและสามเลาะจตุต์ฯ"ชี้ .......................มิถึงปัญจห้าเผย

   ๗๖.เปรยลุฌานหนึ่งแล้..................................มี"วิจาร" "วิตก"
"มีสุข,ปีติ"พาน..................................................แน่แล้ว
ฌานสองระงับ"วิตก"ราน...................................เหลือแต่ "วิจาร"
กับ"สุข,ปีติ"แผ้ว................................................อยู่ยั้งสบายใจ

    ๗๗.สงฆ์บรรลุ"ฌานตติยะ"พาน......................"วิจาร"รานสงบไกล
เหลือ"ปีติ,สุข"รุจิไสว.........................................ลุธรรมเอก ณ จิตแฉ

    ๗๘.แลลุฌานสี่น้อม.......................................ประกอบหนา มุทิตา
"ปีติ"คลายจิตพา...............................................อุเบกฯแล้
"สัมปชัญฯ,สติ"มา..............................................คงมั่น
เสวย"สุข"นาม์กายแท้........................................รูปพร้อมสะอาดใจ

    ๗๙."ฌานกลางอุเบกขะเจาะกุศล....................หทัยดลสงบไซร้
วางเฉยลุปัญญะวิเคราะห์ไข..............................มิเอนเอียงมิยินดี

    ๘๐.มีอุเบกขาจ่อแล้ว.....................................เป็นไฉน
สงฆ์มุ่งเจริญมรรคไว.........................................เพ่งแล้
ลุฌานสี่คระไล..................................................สัมปยุต อุเบกขา
ละทุกข์ละสุขแท้...............................................อุเบกฯได้สติคง

    ๘๑.วางเฉยกระทำเจาะกิริยา.........................."อุเบกขาวิมุตฯ"บ่ง
ธรรมเหลือสิ"สัมปะฯภวตรง................................อุเบกขาก็เช่นกัน

    ๘๒.ครัน"ฌานวิปากฯ"แล้................................อธิบาย อัปป์มัญฯ
มีสี่,เมตตากราย.................................................ยิ่งล้ำ
สงฆ์เจริญมรรคสงัดฉาย....................................ฌานหนึ่ง ลุมา
"วิบาก,วิจาร"ย้ำ................................................."สุขพร้อมเอมใจ"

    ๘๓.จิตมั่นมิส่ายละจระเตร่.............................."อวิกเขปะ"นิ่งไว
สงฆ์มีสมาธิพละไซร้..........................................สภาพธรรมกุศลเผย

    ๘๔.เปรยสงฆ์,กามสงัดแล้..............................ทำกุศล รูปาฯ
จึงลุปฐมฌานดล...............................................ร่วมน้อม
เมตตาเหตุพานผล............................................มี"วิตก วิจาร"
"ปีติ,สุข"เกิดพร้อม............................................จากแท้"วิเวก"หนา

    ๘๕.มีมรรคเจริญ"ทุติยฌาน"..........................ลุร่วมผ่านสิเมตตา
ภายในซิผ่องเจาะรุจิกล้า..................................."วิตกตรึก"วิจารผลาญ

   ๘๖.กรานมีธรรมเอกแล้..................................อุบัติมา
"มีสุข,ปีติ"ครา..................................................เปี่ยมล้น
สุขเกิดแต่สมาธิ์พา...........................................จิตมั่น "อวิกเขฯ"
สภาพธรรมเรียกด้น..........................................ว่าแท้กุศล
 
    ๘๗.สงฆ์เพียรสิมรรคละปิติพา........................อุเบกขาอุบัติยล
มี"สัมปชัญญะสติ"ผล........................................เสวยสุขเพราะนาม์กาย

    ๘๘.กราย"ฌานสาม"ล่วงแล้ว..........................เมตตา สัมปยุต
"อวิกเขปะพา....................................................เสงี่ยมแล้
"ปีติ"เพิกละหนา................................................จิตจ่อ อุเบกขา
"สติ สุข,นามกายแปล้........................................เนื่องด้วยวิบากกราน