อันความรักสดใสในวัยอ่อน
เหมือนลมร้อนโชยมาแล้วลาห่าง
เป็นดอกไม้ชูช่อรอรอยวาง
แล้วก็จางร้างโรยหล่นโปรยดิน
เหมือนความฝันแสนดีที่ได้พบ
พอฝันจบตาตื่นก็คืนสิ้น
เห็นเพียงภาพหลอกตาเป็นอาจิณ
ใจถวิลวุ่นวายสายเกินไป
อย่ามัวหลงเพลินจิตคิดถนอม
คำหว่านล้อมหวานหวานจะหวั่นไหว
รักที่เห็นเหมือนจริงยิ่งกว่าใคร
แท้ที่จริงแค่ใจได้ละเมอ
รักคือฝันหวานล้ำยามหลับใหล
ตื่นขึ้นมาเสียใจร้องไห้เก้อ
จงยิ้มรับความจริงสิ่งที่เจอ
อย่าให้รักหลอกเธอ...เผลอใจรอ
