ღ แค่หายใจ... ยังเหนื่อยขนาดนี้ ღ

⌁ แค่หายใจ... ยังเหนื่อยขนาดนี้เลย ⌁

ไม่รู้ว่าต้องทำยังไงแล้วจริง ๆ กับไอ้ความรู้สึกที่สลัดไม่หลุดสักที
ทุกวันนี้ตื่นมาพร้อมกับคำถามเดิม ๆ ว่า "เมื่อไหร่จะเลิกคิดถึง"
พยายามจะอยู่กับปัจจุบัน พยายามจะหาอะไรทำไม่ให้ว่าง
แต่พอเผลอแค่วินาทีเดียว ภาพหน้าเขาก็ลอยกลับมาเหมือนจงใจแกล้งกัน

บางทีก็โมโหตัวเองนะ ที่ต้องมานั่งจมปลักอยู่แบบนี้
ทั้งที่เขาก็เดินไปไกลถึงไหนต่อไหนแล้ว แต่ทำไมเรายังติดอยู่ที่เดิม?
คำว่า "เวลาจะเยียวยาทุกสิ่ง" มันดูเป็นเรื่องโกหกสิ้นดี
เพราะยิ่งเวลาผ่านไป ความทรงจำมันกลับยิ่งชัดจนน่ารำคาญ

ทุกวันนี้แค่จะสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ
ยังรู้สึกเจ็บเหมือนมีอะไรมาทิ่มแทรงอก
ลมหายใจที่เคยเป็นของฟรี
วันนี้กลับต้องจ่ายราคาด้วยความทรมาน
จะต้องให้หายใจทิ้งไปอีกกี่วันถึงจะรู้สึกเฉย ๆ กับชื่อนั้นได้เสียที

ความทรงจำมันฆ่าคนตายได้จริง ๆ นะ
ถ้าหัวใจมันยังไม่ยอมหยุดรั้งสิ่งที่จบไปแล้ว

   ° . *₊ ☆ ° . ☆ *₊ ☆

แค่หายใจเรื่อยเรื่อยยังเหนื่อยล้า
เหมือนจ่ายค่าหายใจด้วยไฟคลั่ง
ยิ่งเวลาหมุนผ่านผลาญประดัง
จมอยู่ยังเรื่องเก่าเฝ้าทำลาย

เขาไปไหนต่อไหนไกลลับโลก
เราเศร้าโศกเกาะกินไม่สิ้นสาย
ความทรงจำย้ำวนแทบวางวาย
ทิ้งร่างกายหายใจในกองฟอน

เป็นซากศพเดินนั่งคือสังขาร
ความอ่อนแอแผ่ซ่านสะท้านต้อน
โลกหมุนไปไม่ยั้งเรายังนอน-
กลางดงภาพสะท้อนคอยหลอนใจ

มันบอบช้ำซ้ำโทรม โถมกระหน่ำ
ความทรงจำเจ็บแสบ อกแทบไหม้
ยิ่งดิ้นรนยิ่งจมลึกผนึกใน
เหลือเพียงไฟสุมเถ้าเล่าเรื่องราว

   ༭ ༭ ༭ ༭ ༭

โลกไม่เคยหยุดรอคนแพ้
และหัวใจที่อ่อนแอก็ไม่เคยหมุนตามโลกได้ทัน

   ₰ ลิตเติลเกิร์ล ₰

° :. ° .☆ 　 . ● .° °★

	ผู้เขียน	หัวข้อ: ღ แค่หายใจ... ยังเหนื่อยขนาดนี้ ღ (อ่าน 104 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้