หน้ากากเสือ - ประภาส ชลศรานนท์

“หน้ากากเสือ ฮีโร่ที่โยนชื่อตัวเองทิ้งลงแม่น้ำ”
นี่คือเหตุการณ์จริง
เช้าวันคริสต์มาส ปี ค.ศ. 2010 พนักงานที่ศูนย์ช่วยเหลือเด็กกำพร้าในจังหวัดกุนมะ ประเทศญี่ปุ่น เปิดประตูออกมาเพื่อเตรียมทำงานตามปกติ แต่เขาได้พบสิ่งที่ไม่ปกติ
หน้าประตูมีกระเป๋านักเรียนสีดำสิบใบวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ เป็นกระเป๋าหนังแบบที่เด็กญี่ปุ่นใช้กันในชั้นประถม ราคาใบละสามหมื่นเยน รวมแล้วเป็นเงินสามแสนเยน
มีจดหมายเล็กๆ ติดอยู่กับกระเป๋า ลายมือเรียบร้อย ลงท้ายด้วยชื่อ “อิดะเตะ นาโอโตะ”
คุ้นชื่อกันไหมครับ นาโอโตะ ที่บางทีคนไทยเรียกกันว่า เนาโตะ
แต่ชื่อดะเตะ นาโอโตะ ที่ลงท้ายในจดหมายที่แนบไปกับการนำกระเป๋านักเรียนไปให้เด็กกำพร้า ไม่ใช่คนจริงแน่ ๆ อิดะเตะ นาโอโตะ เป็นชื่อของตัวละครจากมังงะหน้ากากเสือ ที่พิมพ์เป็นหนังสือและทำเป็นหนังการ์ตูนทีวีเมื่อปี ค.ศ. 1968 ซึ่งหยุดฉายไปแล้วในทีวี และตายไปจากหน้าหนังสือเมื่อสี่สิบปีก่อน
ในมังงะเรื่องนี้ นาโอโตะ เป็นเด็กกำพร้าที่โตขึ้นในสถานเลี้ยงเด็กแห่งหนึ่งในโตเกียวยุคหลังสงคราม ในประเทศที่กำลังยอมคุกเข่าจากผลพวงของสงครามโลกครั้งที่สอง
เขาฝันอยากเป็นนักมวยปล้ำที่แข็งแกร่งเหมือนเสือ และความฝันนั้นก็เป็นจริง แต่เป็นจริงในแบบที่เขาไม่ได้คาดคิด
องค์กรลับที่ชื่อ “ถ้ำเสือ” มารับตัวเขาไปฝึก ที่นั่นไม่ใช่โรงเรียนนักมวยปล้ำ ที่นั่นคือโรงเรียนผลิตปีศาจในร่างมนุษย์ เพื่อส่งไปแข่งในเวทีต่างประเทศ และคอยทำลายชื่อเสียงฝ่ายตรงข้าม โดยเงินรายได้ครึ่งหนึ่งของค่าตัวการปล้ำต้องส่งกลับให้องค์กร
ในสนามแข่งของอเมริกา นาโอโตะ ใส่หน้ากากหัวเสือ ใช้ชื่อในการแข่งว่า “ปีศาจเหลือง” เขาทำร้ายคู่ต่อสู้อย่างโหดเหี้ยม หักแขน บีบคอ ใช้กลโกงลูกเตะที่ครูสอนมา เพื่อทรมานคู่ต่อสู้มากกว่าเพื่อชัยชนะ
ผู้ชมเกลียดเขา เด็กๆ ร้องไห้เมื่อเห็นเขาขึ้นมาบนเวที และนั่นคือหน้าที่ที่องค์กรจ่ายเงินให้เขาทำ
แต่แล้วก็มีประโยคหนึ่งที่เปลี่ยนชีวิตเขา
วันหนึ่ง นาโอโตะ ในชุดคนธรรมดาไม่ได้ใส่หน้ากาก เขากลับไปเยี่ยมสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่เขาเติบโตมา มีเด็กชายคนหนึ่งวิ่งมาคุยกับเขาด้วยตาเป็นประกาย เด็กบอกว่าเขาอยากโตขึ้นมาเป็นนักมวยปล้ำที่แข็งแกร่งเหมือน “ไทเกอร์มาสก์” ฮีโร่ปีศาจที่เขาดูในทีวี
เด็กพูดอย่างฮึกเหิมและมีชีวิตชีวา เพราะไม่รู้ว่ากำลังพูดอยู่กับ “ไทเกอร์มาสก์” ตัวจริง
และนาโอโตะ ก็ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังโดนสะท้อนภาพให้เห็นว่าเขากำลังเป็นแบบอย่างให้กับเด็กในสถานที่ที่เคยเลี้ยงเขามา แบบอย่างของผู้ร้าย
วันนั้นเขากลับไปบ้าน นั่งคิดตลอดทั้งคืน และวันรุ่งขึ้น เขาจึงตัดสินใจว่าจะเลิกเป็นปีศาจเหลือง และจะกลายเป็นวีรบุรุษ แม้จะรู้ว่ามันแปลว่าเขาต้องผิดสัญญากับองค์กรที่สร้างเขาขึ้นมา
แม้จะรู้ว่ามันแปลว่าองค์กรจะส่งคนมาฆ่าเขา
และแม้จะรู้ว่าเขาจะไม่มีวันรอด
นับจากวันนั้น ทุกครั้งที่นาโอโตะ ขึ้นสังเวียนในร่างของไทเกอร์มาสก์ เขาแข่งมวยปล้ำอย่างสะอาด เคารพคู่ต่อสู้ ปฏิเสธลูกฉ้อโกงที่ครูเก่าสอน ที่สำคัญเงินรายได้ทั้งหมด ทั้งครึ่งที่ควรส่งองค์กรและครึ่งที่เป็นของตัวเอง เขาส่งไปยังสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าโดยไม่ระบุชื่อผู้ส่ง
ด้วยเหตุนี้ ถ้ำเสือ จึงส่งนักมวยปล้ำมือสังหารคนแล้วคนเล่ามาเอาชีวิตเขา และทุกแมตช์คือการต่อสู้เพื่อชีวิต
หน้ากากเสือที่เขาสวม ได้กลายเป็นสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตเขาไปแล้ว ไม่ใช่เพราะมันปกปิดตัวตนจากคู่ต่อสู้ แต่เพราะมันปกปิดอดีตจากเด็กๆ ที่กำลังเฝ้าดูเขาทางทีวี
นาโอโตะ ในอดีตเคยเป็นปีศาจเหลือง ผู้ที่ทำให้เด็กร้องไห้ทั่วอเมริกา เขาไม่อยากให้เด็กในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ารู้ว่าฮีโร่ของพวกเขาเคยเป็นคนแบบนั้น
มองจากมุมนี้หน้ากากจึงไม่ใช่เครื่องมือซ่อนใบหน้า แต่มันคือเครื่องมือซ่อนความผิดในอดีตเพื่อปกป้องความบริสุทธิ์ของเด็กที่กำลังดูเขาเป็นแบบอย่าง
ในตอนจบของมังงะเรื่องนี้ ก่อนจะถึงแมตช์ชิงแชมป์โลก ที่จะทำให้เขากลายเป็นนักมวยปล้ำที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ นาโอโตะ ที่ใส่หน้ากากเสือกำลังเดินอยู่ริมถนน
เขาเห็นเด็กกำลังจะถูกรถชน ด้วยสัญชาตญาณ เขาวิ่งเข้าไปผลักเด็กให้พ้น และตัวเองโดนรถชนเต็มแรง
ในวินาทีสุดท้ายของชีวิต ในขณะที่เลือดไหลออกจากปาก เขามีแรงเหลือพอที่จะทำสิ่งเดียวเท่านั้น เขาถอดหน้ากากเสือออก แล้วโยนมันลงในแม่น้ำที่ไหลผ่านข้างถนน
และเมื่อหน้ากากจมหายไป
จึงมีความหมายว่า ไม่มีใครเห็นใบหน้าใต้หน้ากาก ไม่มีใครรู้ว่านักมวยปล้ำผู้ยิ่งใหญ่ที่หายไปจากแมตช์ชิงแชมป์โลกคือชายผู้นี้ที่นอนตายอยู่ข้างถนนคนนี้
เด็กในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าไม่มีวันได้รู้ว่าเงินที่ส่งมาเลี้ยงพวกเขาตลอดมานั้นมาจากใคร นี่อาจเป็นสิ่งสำคัญที่สุดที่เขาทำในชีวิต นั่นคือตายโดยไม่ให้ใครรู้ว่าตัวเองคือใคร
สี่สิบปีต่อมา ในโลกจริง
วันที่ 25 ธันวาคม 2010 ที่จังหวัดกุนมะ มีใครบางคนวางกระเป๋านักเรียนสิบใบไว้หน้าศูนย์ช่วยเหลือเด็กกำพร้าพร้อมโน้ตที่ลงชื่อ “ดะเตะ นาโอโตะ”
ข่าวโทรทัศน์ทั้งญี่ปุ่นพูดถึงในวันรุ่งขึ้น
และหนึ่งสัปดาห์ต่อมา ที่จังหวัดคานากาวะ ก็มีคนวางกระเป๋าอีกชุด ลงชื่อเดียวกัน
และภายในเดือนมกราคม 2011 ใน 43 จังหวัดจาก 47 จังหวัดของญี่ปุ่น ได้มีการบริจาคในนาม “ดะเตะ นาโอโตะ” กว่าหนึ่งร้อยครั้ง รวมกระเป๋านักเรียนกว่า 155 ใบ และเงินสดกว่า 1.76 ล้านเยน
นอกจากกระเป๋านักเรียน ของที่วางอยู่หน้าศูนย์ช่วยเหลือเด็กกำพร้า ยังมีของเล่น มีอาหาร มีเงินสด มีข้าวสารถุงสามสิบกิโลกรัม มีต้นหอม 44 ต้นกับกะหล่ำปลี 11 หัวที่ใครบางคนในจังหวัดยามากาตะทิ้งไว้พร้อมข้อความว่า “ดะเตะ นาโอโตะ จากชนบท ขอให้เด็ก ๆ แบ่งกันกินและเติบโตอย่างแข็งแรง”
ไม่มีใครรู้ว่า นาโอโตะ ในโลกจริงที่มาบริจาคช่วยเหลือเด็กกำพร้าคือใคร มีคนตั้งคำถามว่า คือคนเดียวกันที่เดินทางไปบริจาคทุกจังหวัด หรือมีหลายคนที่ได้แรงบันดาลใจจากนักมวยปล้ำใส่หน้ากากเสือคนนั้น
ในยุคที่ทุกคนต้องโพสต์ทุกสิ่งที่ทำลงโซเชียลมีเดีย ในยุคที่การกระทำดีต้องมีรูปประกอบ ต้องมีแฮชแท็ก ต้องมีใครเห็น ได้มีตัวการ์ตูนหนึ่งตัวจากปี ค.ศ. 1968 ที่ยังคงสอนคนทั้งโลกว่า การให้ที่ดีที่สุด คือการให้โดยไม่ต้องการอะไรคืนกลับมา แม้แต่ชื่อของตัวเอง
ในมังงะ
ดะเตะ นาโอโตะ โยนหน้ากากของเขาลงในแม่น้ำในวินาทีสุดท้ายของชีวิต ไม่ใช่เพราะอายในอดีต แต่เพราะเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าความดีที่เขาทำมาตลอดชีวิตจะมีน้ำหนักมากกว่า ถ้าไม่มีใครรู้ว่าใครเป็นคนทำ
หน้ากากนั้นไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อปกปิดใบหน้าจากศัตรู แต่มันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อปกปิดผู้กระทำดี จากคำชมที่จะอาจทำให้ความดีนั้นเสื่อมค่าลง
และในโลกจริง ในวันคริสต์มาส สี่สิบสองปีหลังจากที่มังงะเรื่องหน้ากากเสือฉายตอนหน้ากากจมลงในแม่น้ำ คงมีใครบางคนในเมืองหนึ่งของญี่ปุ่นที่อ่านมังงะเล่มนี้ตอนเป็นเด็ก เติบโตขึ้น มีเงิน มีชีวิต และมีจิตวิญญาณ เขาจึงตัดสินใจว่าจะทำสิ่งที่ฮีโร่ในวัยเด็กของเขาเคยทำ
เขาไม่ได้เซ็นชื่อจริงของตัวเอง เขาเซ็นชื่อของชายคนหนึ่งที่ไม่เคยมีอยู่บนโลกจริง แนบไปกับการบริจาคของให้เด็กกำพร้า
และนี่แหละคือการมีอยู่จริงของ“หน้ากากเสือ”

	ผู้เขียน	หัวข้อ: หน้ากากเสือ - ประภาส ชลศรานนท์ (อ่าน 8 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้