น้ำตาใต้เงาฟ้า

น้ำตาใต้เงาฟ้า

นั่งมองฟ้าครานี้ฤดีหม่น
เกิดสับสนอ้างว้างกลางลมหนาว
มองขอบฟ้ามืดมิดไร้แสงดาว
ใจปวดร้าวหม่นหมองร้องคร่ำครวญ

มองก้อนเมฆลอยเลื่อนเคลื่อนย้ายจาก
เหมือนคนรักพรากไปไม่คืนหวน
อดีตเก่าคราวสุขรุกรบกวน
คอยเชิญชวนจิตใจให้ร้าวราน

หยาดน้ำตาบ่าไหลไม่หยุดยั้ง
ไหลประดังท่วมใจทำลายผลาญ
เจ็บในอกหมองช้ำทรมาน
ความชื่นบานเลือนลบจบมลาย

คงต้องนั่งก้มหน้าลารอยฟ้า
หยดน้ำตาหลั่งรินสิ้นสลาย
ปล่อยความช้ำฝังลึกตรึกตรมกาย
เหลือนิยายรักล่มจมแผ่นดิน

ฝาตุ่ม

	ผู้เขียน	หัวข้อ: น้ำตาใต้เงาฟ้า (อ่าน 57 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้