ขออภัยภาพอาจไม่สุภาพนัก ขอบคุณเจ้าของภาพค่ะ


กะเพราต้นเล็ก กับคำถามใหญ่เรื่องสิทธิของประชาชน

กะเพราข้างครัวเคยเป็นความเรียบง่ายของชีวิต
เด็ดสักกำก็ทำกับข้าวได้หนึ่งมื้อ
แบ่งเมล็ดให้เพื่อนบ้าน ก็มีผักกินต่อไปอีกหลายบ้าน
เมื่อพืชที่คุ้นเคยกลายเป็นข่าวเรื่องการจดทะเบียนคุ้มครองพันธุ์
ความกังวลของประชาชนจึงเป็นเรื่องที่ควรรับฟังอย่างจริงจัง

การพัฒนาพันธุ์พืชย่อมมีคุณค่า
แต่ผู้ถือสิทธิควรรับผิดชอบจัดการพันธุ์ของตน
ป้องกันการกระจายปะปน และอธิบายวิธีแยกแยะให้ชัดเจน
ไม่ผลักภาระให้ชาวบ้านคอยระแวงกะเพราข้างรั้ว
เพื่อรักษาผลประโยชน์ของผู้ถือสิทธิ

ในฐานะประชาชนที่ยังไม่เข้าใจ จึงอยากถามว่า
แล้วชาวบ้านจะรู้ได้อย่างไรว่า ต้นไหนปลูกขายได้ ต้นไหนมีข้อจำกัด
และใครควรรับผิดชอบทำให้เรื่องนี้ชัดเจน
ผู้ถือสิทธิ หรือชาวบ้านที่ปลูกกะเพรามาทั้งชีวิต?

ขอบคุณพื้นที่บ้านกลอนน้อยค่ะ

 

หยาดฟ้า

ผักพื้นบ้านที่ปู่ย่าตายายปลูกกินกันมาแต่โบร่ำโบราณ
พอถูกนำไปพัฒนาสายพันธุ์ กลับมีเรื่องสิทธิและข้อจำกัดตามมา
จากเคยถามกันว่า “บ้านเธอมีกะเพราไหม” ต่อไปคงต้องถามว่า
“กะเพราบ้านเธอพันธุ์อะไร”

เรื่องนี้จึงตลกตรงที่ กะเพรายังเป็นผักต้นเดิมในสายตาคนทำกับข้าว
แต่กลับกลายเป็นเรื่องซับซ้อนในสายตาคนถือสิทธิ
แล้วจะให้ชาวบ้านแยกแยะกันอย่างไรก่อนขายกะเพราสักกำ
ต้องตรวจประวัติต้นตระกูลเสียก่อนหรือเปล่าคะ

 

ตอนนี้เปิดโซเซียลก็เห็นแต่ข่าวต้นกะเพรา
ไม่น่าเชื่อก็ต้องเชื่อ ผักพื้นบ้านเป็นข่าวได้

พูดแล้วน่าโมโหเนาะ รวยเป็นพันหมื่นล้าน อายุก็ปูนนี้แล้ว
ยังไม่........เอาทุกอย่างที่ประชาชนรากหญ้าเขาใช้ทำรายได้
ชาวบ้านขายอะไร He ก็ขนหามาขาย ชาวบ้านขายกับข้าว ข้าวกล่อง
He ก็ทำขาย แปลกที่ ชาวบ้านก็ยังเข้าไปอุดหนุนเนืองแน่นอยู่
นี่หรือที่เขาเรียก นักธุระกิจ
เป็นอิหยังน้อ

 

ผู้ใหญ่ คนรวย ตำแหน่งสูง มักจะทำอะไรก็ได้ทึ่นี่
ใครจะกล้าไปขัดพวกท่าน จริงป่ะ
คิดแล้วเซ้งจิต เหมือนกันค่ะ