มณีในแววตา

ทอประกายระยิยยับกับยอดหญ้า
ยามท้องฟ้าหมุนเวียนรอเปลี่ยนสี
ผ่านพ้นความหลับไหลในราตรี
ชุบชีวีพสุธาที่ล้าโรย

ให้ชุ่มชื้นชื่นเย็นเป็นรูแร่าง
ลมเบาบางพัดแว่วเพียงแผ่วโผย
รอตะวันผันผายปรายแสงโปรย
อ่อนระโหยสาดแสงแดงส้มทอ

เช้าวันนี้มณีแก้วดูแพรวพร่าง
ทั่วทุ่งกว้างเริงไหวไกลจริงหนอ
ยิ้มพยักทักทายขึงข่ายทอ
เหมือนหยอกล้อพ้อห่วงในดวงตา

เธอคือคนสำคัญฉันฝันถึง
เนตรคู่หนึ่งงดงามยามฝันหา
เพียงมณีเพชรรัตน์รัตนา
ชะลอมาจากสรวงร่วงสูดิน

ได้ชื่นชมสมมาดปราถนา
ช่วยชีวาถนอมไว้ใฝ่ถวิล
ประดับสร้อยประคำรักสลักจินต์
เติมแผ่นดินเต็มฟ้าอ่าอำไพ

มณีแก้วในแววตามีค่านัก
คือความรักแทนคำตอบเธอมอบให้
ถึงห่างกันแค่ไหนไกลแสนไกล
คิดครั้งใดยังตราตรูตาคูนั้น

พฤ.30 ต.ค 2569