กับข้าวหม้อเดิม เพิ่มเติมคือความคิดถึง

กับข้าวหม้อเดิม เพิ่มเติมคือความคิดถึง

วันนี้ฉันหยิบหม้อใบเก่าออกมาแกง
ก้นหม้อมีรอยดำที่ขัดอย่างไรก็ไม่หมด
ฝาปิดบุบไปนิดหนึ่ง แต่ยังใช้ได้ดี
จะเปลี่ยนใบใหม่ก็เสียดาย
ใช้กันมาจนรู้แล้วว่าต้องหรี่ไฟแค่ไหน
น้ำแกงถึงจะไม่เดือดล้น

พอกลิ่นกระเทียมกับพริกไทยลอยขึ้นมา
ฉันก็นึกถึงครัวเมื่อก่อน ตอนแม่ทำกับข้าว
ฉันมักยืนดูอยู่ใกล้ ๆ ถามว่าใส่อะไรเท่าไร
แม่ก็ตอบว่า “กะเอา” ฟังแล้วเหมือนง่าย
แต่พอมาทำเองถึงรู้ว่า คำว่ากะเอาของแม่นั้น
ต้องทำมาแล้วกี่หม้อจึงจะพอดี

ทุกวันนี้ฉันทำอาหารจานเดิมได้แล้ว
รู้ว่าควรเติมอะไรก่อนหลัง
แต่บางครั้งชิมแล้วก็ยังรู้สึกว่าขาดอะไรอยู่
จะเติมน้ำปลาอีกก็เค็ม จะเติมน้ำตาลก็ไม่ใช่
สุดท้ายจึงวางทัพพี ยอมรับว่าจำรสมือแม่ได้
แต่ทำให้เหมือนเสียทีเดียวไม่ได้สักครั้ง

สิ่งที่นึกถึงพร้อมรสอาหารคือเสียงในครัว
เสียงครก เสียงเปิดฝาหม้อ
แล้วก็คำเรียกให้มากินข้าวตอนยังร้อน ๆ
เมื่อก่อนฟังทุกวันจนชิน
ไม่เคยคิดว่าจะจำได้แม้กระทั่งน้ำเสียง

ฉันตักแกงใส่ถ้วยแล้วนั่งลงกิน
วันนี้รสอ่อนกว่าที่แม่เคยทำสักหน่อย
แต่ก็อร่อยดี กินไปก็นึกถึงคำว่า “กะเอา” แล้วเผลอยิ้ม
คราวหน้าคงต้องลองใหม่ ส่วนหม้อใบนี้
ขัดล้างเสร็จแล้วก็จะเก็บไว้ที่เดิม
ยังมีแกงอีกหลายอย่างที่อยากทำ

เรียงความของ..หยาดฟ้า
AddEmoticons00918

	ผู้เขียน	หัวข้อ: กับข้าวหม้อเดิม เพิ่มเติมคือความคิดถึง (อ่าน 32 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 3 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้