
ยังคิดถึงวันเก่า
บ้านกลอนน้อยร้อยรักเป็นหลักแหล่ง
เคยร่วมแบ่งความเหงาจนเช้าสาง
ทุกรอยยิ้มแทรกอยู่มิรู้จาง
แม้เหินห่างคืนค่ำยังพร่ำคอย
เคยฝากกลอนอ้อนดาวเมื่อคราวดึก
ยามหวนนึกน้ำตาก็มาบ่อย
เปิดหน้ากลอนพบเงาของเราคอย
อยู่ในรอยหมึกจางเคียงข้างกัน
อ่านกลอนเก่าคราวใดก็ไหววาบ
ผูกพันภาพวันเก่าในเงาฝัน
ตื่นมาพบความเงียบเย็นเยียบพลัน
เก็บคืนวันเคยเคียงร้อยเรียงกลอน
ปลาทู
