เรื่องของครอบครัว ปาเตล ในอินเดีย

พ่อของเธอขายผืนแผ่นดินของบรรพบุรุษ
เพื่อให้ลูกสาวได้แตะขอบฟ้า
และเมื่ออายุเพียง 19 ปี
เธอกลายเป็นนักบินพาณิชย์ที่อายุน้อยที่สุดของอินเดีย
นี่คือเรื่องราวที่การเสียสละของชาวนา
เปลี่ยนทุกอย่างไปตลอดกาล

โอลปัด (Olpad), รัฐคุชราต
หมู่บ้านเกษตรกรรมเล็ก ๆ
ที่ความฝันของผู้คนส่วนใหญ่มักไปไม่ไกลกว่า “ฤดูกาลเก็บเกี่ยวครั้งหน้า”

กันติลาล ปาเตล
ยืนอยู่กลางทุ่งนา มองเครื่องบินที่บินผ่านศีรษะ
มุ่งหน้าไปยังสนามบินสุรัต

เขาเป็นชาวนา
เป็นพนักงานเทศบาล
และเป็นคนขับรถรับส่งผู้โดยสารไปสนามบินเพื่อหารายได้เสริม

ตลอดชีวิตของเขา
เขาอยู่บนผืนดิน
เฝ้ามองความฝันของคนอื่นทะยานขึ้นฟ้า

แต่เมื่อเขามองลูกสาววัยแปดขวบของตน
ไมตรี ปาเตล เขาเห็นบางสิ่ง
ที่ไม่เคยกล้าฝันให้ตัวเองมาก่อน
เขาเห็นเธอ…
นั่งอยู่ในห้องนักบิน

ปี 2013 สนามบินสุรัต
เด็กหญิง ไมตรี ปาเตล วัย 8 ขวบ
ได้เห็นเครื่องบินอย่างใกล้ชิดเป็นครั้งแรก

เธอมองดูมันเคลื่อนตัวบนรันเวย์
มองดูมันทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างไม่น่าเชื่อ
และมองดูมันหายลับไปในก้อนเมฆ

แล้วเธอก็หันไปหาพ่อ และพูดว่า
“หนูอยากทำแบบนั้น หนูอยากบิน”

พ่อแม่ส่วนใหญ่อาจยิ้ม
ลูบหัวลูก แล้วบอกว่าเป็นความฝันน่ารักของเด็กผู้หญิงจากครอบครัวชาวนา แต่กันติลาล ปาเตล
มองลูกสาวแล้วคิดว่า

“ฉันจะทำให้มันเกิดขึ้น ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม”

และนี่คือราคาที่ต้องจ่าย

ค่าเรียนหลักสูตรนักบินพาณิชย์ในสหรัฐอเมริกา
ประมาณ 40–50 แสนรูปี
หรือราว 50,000–60,000 ดอลลาร์สหรัฐ

รายได้ต่อปีของชาวนาและพนักงานเทศบาลอย่างเขา
เทียบกันแทบไม่ได้

ตัวเลขนี้…
เป็นไปไม่ได้
ไม่มีทางเป็นไปได้

แต่กันติลาลใช้ชีวิตทั้งชีวิต
เฝ้ามองเครื่องบินบินผ่าน
ขับรถส่งผู้โดยสารไปสนามบิน
ช่วยยกกระเป๋า
มองดูพวกเขาเดินทางไปยังที่ที่เขาไม่มีวันได้ไป

เขายอมรับข้อจำกัดของตัวเองมานานแล้ว
แต่เขาไม่ยอมรับข้อจำกัดนั้นสำหรับลูกสาว

ไมตรีเติบโตขึ้น
พร้อมความฝันที่จะเป็นนักบินที่ลุกโชนอยู่ในใจ

เธอเรียนอย่างหนัก
โดดเด่นด้านวิทยาศาสตร์
ที่โรงเรียน Metas Adventist ในสุรัต

เธอค้นคว้าหลักสูตรนักบิน
รู้ชัดเจนว่าต้องทำอะไรบ้าง

เหลือเพียงปัญหาเดียวคือ เงิน

เมื่อเธอเรียนจบมัธยมปลาย
และพร้อมจะเข้าเรียนการบิน
กันติลาลเดินเข้าไปหาธนาคาร
เพื่อขอสินเชื่อแต่

ทุกแห่ง…ปฏิเสธ

ชาวนาจากหมู่บ้านเล็ก ๆ
จะส่งลูกสาวไปอเมริกา เพื่อเป็นนักบิน?

เจ้าหน้าที่สินเชื่อหัวเราะ บอกว่าไม่สมจริง
เสี่ยงเกินไป แพงเกินไป

คำตอบคือ..ไม่

กันติลาลมองลูกสาว
หญิงสาวเก่งกาจ
ที่ไม่เคยละทิ้งความฝัน
และตัดสินใจครั้งหนึ่ง
ที่เปลี่ยนชีวิตของทั้งคู่ไปตลอดกาล

เขาขายที่ดินบรรพบุรุษ

ผืนดินที่ครอบครัวทำกินมาหลายชั่วอายุคน
ผืนดินที่ควรเป็นมรดกให้ลูกหลาน

เขาขายมัน เพื่อจ่ายค่าเรียนการบินให้ลูกสาว

ปี 2020 ไมตรี ปาเตล วัย 18 ปี
ขึ้นเครื่องบินมุ่งหน้าสู่สหรัฐอเมริกา

ครั้งนี้ ไม่ใช่ในฐานะผู้โดยสาร
แต่ในฐานะ นักบินในอนาคต

เธอเดินทางไปพร้อมน้ำหนักของการเสียสละของพ่อ
เธอรู้ว่าที่ดินผืนนั้นมีค่าแค่ไหน
รู้ว่าพ่อเจ็บปวดเพียงใดเมื่อปล่อยมันไป

เธอจะล้มเหลวไม่ได้
และเธอจะไม่ยอมล้มเหลว

หลักสูตรนักบินพาณิชย์โดยปกติใช้เวลา 18 เดือน
นักเรียนส่วนใหญ่ยังเรียนไม่จบตามกำหนด
หลายคนต้องขยายเวลาออกไปอีก

แต่ไมตรี ปาเตล เรียนจบทั้งหลักสูตรในเวลา 11 เดือน
11 เดือนแห่งการเรียนอย่างไม่หยุดยั้ง
11 เดือนของเช้าตรู่และค่ำคืนยาวนาน
การฝึกจำลองการบิน
การสอบภาคพื้น
การสอบภาคปฏิบัติ
การผลักตัวเองจนถึงขีดสุด
เธอไม่มีเวลาจะเสีย
เพราะพ่อขายที่ดินเพื่อสิ่งนี้

วันที่เธอสอบผ่านใบรับรองขั้นสุดท้าย
ไมตรีโทรกลับไปหาพ่อที่คุชราต

“พ่อ หนูทำได้แล้ว หนูจะมาบินให้พ่อนั่ง”

กันติลาล ปาเตล
ขึ้นเครื่องบินเป็นครั้งแรกในชีวิต
เป็นครั้งแรกที่ออกจากอินเดีย

และลูกสาววัย 19 ปีของเขา
พาเขาบินอยู่เหนือพื้นดินอเมริกา
ที่ระดับความสูง 3,500 ฟุต

ลองจินตนาการภาพนั้น

ชาวนาจากหมู่บ้านโอลปัด
นั่งอยู่ในเครื่องบินเล็ก
ที่ควบคุมโดยลูกสาว
เด็กผู้หญิงที่เขาเลี้ยงดูมาในทุ่งนา
เด็กผู้หญิงที่เขายอมเสียทุกอย่างเพื่อเธอ

เธอกำลังบิน
และเขาก็ได้อยู่บนท้องฟ้ากับเธอในที่สุด

“มันเหมือนฝันที่เป็นจริง” ไมตรีกล่าวในภายหลัง
“ไม่ใช่แค่ของหนู แต่เป็นของเราทั้งคู่”

ปี 2021 ไมตรีกลับอินเดีย
ครอบครัวต้อนรับเธอที่สนามบินอย่างยิ่งใหญ่
ป้ายผ้า ดอกไม้ น้ำตาแห่งความภูมิใจ

สื่อท้องถิ่นพาดหัวข่าว
ลูกสาวชาวนา กลายเป็นนักบินพาณิชย์ที่อายุน้อยที่สุดของอินเดีย เธอทำลายสถิติเดิม
ที่เคยเป็นของอาเยชา อาซิซ (อายุ 21 ปี)

ไมตรีอายุเพียง 19 ปี

อดีตมุขมนตรีรัฐคุชราต
วิชัย รูปานี เข้าพบและแสดงความยินดี
เรียกเธอว่า “ความภาคภูมิใจของคุชราต”

แต่สำหรับไมตรีและพ่อ ชัยชนะที่แท้จริง
ไม่ใช่สถิติ ไม่ใช่ชื่อเสียง
มันคือการรักษาสัญญา
ที่ให้ไว้เมื่อสิบเอ็ดปีก่อน
ในวันที่เด็กหญิงวัยแปดขวบ
มองเครื่องบินแล้วพูดว่า
“หนูอยากบิน”

เรื่องราวนี้สำคัญ
ไม่ใช่แค่เพราะความสามารถหรือความมุ่งมั่นของไมตรี
แม้เธอจะมีทั้งสองอย่างอย่างเหลือล้น

แต่มันคือสิ่งที่เกิดขึ้น
เมื่อพ่อแม่เชื่อในความฝันของลูก
มากกว่าคำว่า “เป็นไปไม่ได้”

กันติลาลอาจพูดว่า
“เรามันชาวนา เรื่องนี้ไม่สมจริง เลือกอย่างอื่นเถอะ”

พ่อแม่ส่วนใหญ่คงทำเช่นนั้น

แต่เขากลับขายที่ดินบรรพบุรุษ
การเสียสละสูงสุดในวัฒนธรรมเกษตรของอินเดีย
และเดิมพันทุกอย่างกับความฝันของลูกสาว
และเธอไม่ทำให้เขาผิดหวัง

วันนี้ ไมตรียังต้องสอบใบอนุญาตนักบินพาณิชย์ของอินเดีย เพื่อบินภายในประเทศ เธอยังฝึกต่อ
ยังไม่หยุด

เพราะเรื่องนี้ ไม่ใช่แค่การได้สถิติ หรือได้ตำแหน่ง
แต่มันคือการให้เกียรติพ่อ
ที่ขายผืนดินของเขา

มันคือการพิสูจน์ว่า
เด็กผู้หญิงจากหมู่บ้านเกษตรเล็ก ๆ
สมควรได้บิน ไม่ต่างจากใครที่เกิดมาพร้อมความมั่งคั่ง
และมันคือการบอกเยาวชนอินเดียทุกคน
โดยเฉพาะผู้หญิงจากครอบครัวธรรมดา
ว่า

ต้นกำเนิดไม่ได้กำหนดเพดานของคุณ
ความกล้า ความพยายาม
และการไม่ยอมรับคำว่า “ไม่ได้” ต่างหากที่กำหนด

จงจำชื่อ ไมตรี ปาเตล
จำเด็กหญิงวัยแปดขวบที่ไม่ยอมปล่อยความฝัน
จำพ่อที่ขายที่ดินเพื่อให้ลูกสาวบิน
จำว่าเธอเรียนจบ 11 เดือนใน 18 เดือน
เพราะรู้ว่ามันต้องแลกด้วยอะไร

และจำไว้ว่า ที่ไหนสักแห่งในคุชราต
ยังมีเด็กอีกหลายคน เงยหน้ามองเครื่องบิน
และตั้งคำถามว่า “เราจะบินได้ไหม”

เพราะไมตรี ปาเตล
พวกเขารู้แล้วว่า
คำตอบคือ ได้

ไม่ง่าย ไม่ไร้การเสียสละ
และไม่เกิดขึ้นหากไม่พยายามสุดชีวิต

แต่…ได้

พ่อของเธอขายผืนดิน
เพื่อให้ลูกสาวแตะขอบฟ้า
และทุกครั้งที่เธอบิน
เธอพาการเสียสละของพ่อ
ขึ้นไปกับเธอเสมอ

เพราะบางความฝัน
คุ้มค่ากับทุกสิ่งที่เรามีให้จริง ๆ

The Curiosity Curator
เจาะเวลาหาอดีต ถอดความ

	ผู้เขียน	หัวข้อ: เรื่องของครอบครัว ปาเตล ในอินเดีย (อ่าน 7 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 3 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้