Username:

Password:


  • บ้านกลอนน้อยฯ
  • ช่วยเหลือ
  • ค้นหา
  • เข้าสู่ระบบ
  • สมัครสมาชิก
บ้านกลอนน้อย - กลอนสบายๆ สไตล์ลิตเติลเกิร์ล >> คำประพันธ์ แยกตามประเภท >> กลอนธรรมะ-สุภาษิต-ปรัชญา-คำคม >> ประมวลธรรม: ๘.เกวัฏฏสูตร
หน้า: 1 ... 25 26 [27]   ลงล่าง
« หน้าที่แล้ว ต่อไป »
พิมพ์
ผู้เขียน หัวข้อ: ประมวลธรรม: ๘.เกวัฏฏสูตร  (อ่าน 373993 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 2 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้
แสงประภัสสร
ผู้มีจินตนาการ
****

จำนวนผู้เยี่ยมชม:8412
ออฟไลน์ ออฟไลน์

ID Number: 1076
จำนวนกระทู้: 1423



| |
Re: ประมวลธรรม: ๘.เกวัฏฏสูตร
« ตอบ #390 เมื่อ: 11, พฤศจิกายน, 2569, 08:59:41 AM »
บ้านกลอนน้อยฯบ้านกลอนน้อยฯ

Permalink: Re: ประมวลธรรม: ๘.เกวัฏฏสูตร

ประมวลธรรม ๘๑ : กีฏาคิริสูตร (ว่าด้วยคุณของการฉันอาหารน้อย)

สวาคตาฉันท์ ๑๑ /กาพย์ยานี ๑๑

    ๑.กราบพระพุทธ์ฯพระอรหันต์.....................อติครันหล้า
ศาสดาตริกรุณา.............................................พหุสงฆ์,ชน

     ๒.ทรงสอนวิชาเลิศ....................................ทางประเสริฐหมดทุกข์ทน
อริยสัจด้น.....................................................นิพพานดลมิเกิดหนี

    ๓.พุทธเจ้าและคณะฝ่า...............................จระ"กาสี"
ตรัสพระองค์ริมละชี้.......................................บริโภคเผย

    ๔."ไม่ทรงฉันอาหาร....................................ยามวิกาล"พานคุณเอย
"โรคเบา,พลังเชย...........................................อาพาธน้อยพลอยสำราญ

    ๕.พุทธเจ้าก็ภณะบ่ง...................................สิพระสงฆ์กราน
ภิกษุหลายก็ริประสาน....................................ปฏิบัติสม

    ๖.พุทธ์องค์เสด็จรี่......................................"กีฏาคีรีนิคม"
สงฆ์เจ้าอาวาสชม.........................................."อัสสชิฯ,ปนัพฯ"ครา

    ๗.ภิกษุหลายวจนะชัด.................................มละภัตหนา
ยามวิกาลวปุจะกล้า........................................ภยโรคปลง

    ๘."ปนัพฯ,อัสสชิฯ"หยั่ง................................ฉันภัตทั้ง"คืน,วัน"บ่ง
กายแกร่งแจงพลังส่ง......................................สำราญใจไร้โรคา

    ๙.ภัตเหมาะคืนและทิวากาล.........................หิตะผ่านหล้า
เราสิเห็นคุณะเจาะคว้า....................................อนะเหตุแปร

    ๑๐.เหล่าสงฆ์กลับมาเฝ้า.............................เล่าพุทธ์องค์ฟังความแล
เรียกมาตำหนิแล้............................................ฉันภัตน้อยพลอย"คุณ"นำ

    ๑๑.พุทธเจ้าเจาะอธิบาย..............................ลุขยายธรรม
"เวทนาตติยะ"ย้ำ............................................."สุขะ,ทุกข์,กลาง"

    ๑๒.ทรงถามผู้เสวย......................................เชยเวทนาเพียงหนึ่งพลาง
ชั่วเสื่อมหรือดีกร่าง.........................................สงฆ์ตอบมามิเป็นแล

    ๑๓.พุทธเจ้าวจนะรุก....................................นรสุขแฉ
"ดี"จะเสื่อม,"หินะสิแน่".....................................ลุเจริญหนา

    ๑๔.บ้างสุขจนเพลินรัว.................................ความชั่วย่อมเสื่อมตรอมพา
กุศลยลรุ่งกล้า................................................เป็นเช่นว่ากระนี้เอย

    ๑๕.บางนราลุทุขะท้น..................................เจาะกุศลเอ่ย
ธรรมจะเสื่อมตะหินะเผย.................................จะเจริญหนา

    ๑๖.บุคคลทนทุกข์ยล..................................อกุศลผลเสื่อมพา
กุศลเจริญคว้า................................................เป็นอย่างนี้ชี้หรือไร

    ๑๗.ผู้เสวยมิทุขะรุก.....................................นิรสุขใจ
อยู่สิกลางหินะไสว..........................................ตะกุศลจม

    ๑๘.ดำรง"อัพยาฯ".......................................พากุศลธรรมเจริญสม
ธรรมชั่วมัวเสื่อมตรม.......................................เป็นเช่นนั้นหรือไรเอย

    ๑๙.ภิกษุตอบสิวทะไซร้...............................ไม่อย่างนั้นครันแน่เผย
พุทธเจ้าวจนะเชย...........................................ตติย์เวท์นา

    ๒๐.เสวยเวท์นาใด.......................................มิหมายไซร้กุศลเรืองกล้า
หรือธรรมชั่วเสื่อมหนา....................................มิเสมอตลอดไป

    ๒๑."เวท์นาลุสุขะ"ยล..................................อกุศลใส
แต่กุศลจะภิทะไว...........................................ตริละเวท์นา

    ๒๒.ตัวอย่างสุขจากกาม-.............................คุณห้าลามพอใจกล้า
รูป,เสียง,กลิ่น,รส..จ้า......................................กิเลสนอนเนื่องระดม


รายนามผู้เยี่ยมชม : ขวัญฤทัย (กุ้งนา), ลิตเติลเกิร์ล, หยาดฟ้า, ข้าวหอม

บันทึกการเข้า

..
สารบัญบทกลอน  "แสงประภัสสร"
..

แสงประภัสสร
ผู้มีจินตนาการ
****

จำนวนผู้เยี่ยมชม:8412
ออฟไลน์ ออฟไลน์

ID Number: 1076
จำนวนกระทู้: 1423



| |
Re: ประมวลธรรม: ๘.เกวัฏฏสูตร
« ตอบ #391 เมื่อ: 12, พฤศจิกายน, 2569, 07:39:56 AM »
บ้านกลอนน้อยฯบ้านกลอนน้อยฯ

Permalink: Re: ประมวลธรรม: ๘.เกวัฏฏสูตร

ประมวลธรรม ๘๑ : กีฏาคิริสูตร (หน้า ๒/๙)

    ๒๓.เวทนาลุสุขะดล.....................................อกุศลจม
ธรรมกุศลลุชุติสม...........................................เหมาะเจาะสุขถึง

    ๒๔.เช่นสุขฌานสมาธิ์..................................สงัดหนากิเลสตรึง
ทาน,ศีลมั่นคงดึง.............................................อกุศลธรรมเสื่อมลง

    ๒๕.บ้างสิทุกข์เหมาะอกุศล..........................รุหะยลส่ง
แต่กุศลจะภิทะปลง.........................................มละเวท์นา

    ๒๖.โทมนัสโกรธเคืองไซร้............................คับแค้นใจคร่ำครวญหนา
กระตุ้นจิตเคืองกล้า.........................................อกุศลต้องละสม

    ๒๗.เวทนาลุสุขะยล......................................อกุศลจม
ธรรมกุศลสิรุหะบ่ม...........................................ธุวเวท์นา

    ๒๘.เช่นทุกข์,โทมนัส....................................ชัดประพฤติพรหมจรรย์หนา
บาปเว้นเพียรสมาธิ์..........................................พ้นทุกข์กล้าพาระบม

    ๒๙.บาง"อทุกขมะฯ"ลุผล..............................เจาะกุศลจม
ธรรมสิชั่วลุรุหะสม...........................................ละ"อทุกข์ฯ"เผย

    ๓๐."ความเฉย"กอปรอวิชชา.........................มัวหลงหนามิรู้เลย
จิตไม่รู้จริงเอย................................................ธรรมชั่วพูนควรละแฉ

    ๓๑.บาง"อทุกขมะฯ"ลุผล..............................เจาะ"กุศล"แผ่
ธรรมสิชั่วลุภิทะแน่..........................................เหมาะจะเข้าถึง

    ๓๒.เช่นกลาง,อุเบกขา..................................คราฌานสี่พิจารณ์ตรึง
ขันธ์ห้าไม่ยึดผึง..............................................."อวิชชา"คราเสื่อมไป

    ๓๓.พุทธเจ้าเจาะตริแสดง.............................ลุแถลงไข
การกระทำลุกิจะไซร้........................................มิประมาทหนา

    ๓๔.แยกตามการลุธรรม................................ต่างนำตามภูมิธรรมนา
ภิกษุธรรมแก่กล้า............................................กับผู้มีธรรมด้อยแล

    ๓๕.ไม่ประมาทเหมาะลุพลัง..........................นิรหวังแผ่
กับพระสงฆ์สกลแท้.........................................ตะจะเว้นเผย

    ๓๖.พุทธ์องค์จำแนกคน................................ยลเจ็ดแบบแรกสองเอ่ย
ไม่ต้องครองกิจเลย..........................................ระวังเอยประมาทแล

    ๓๗."อุภโตฯ"ลุอรหันต์...................................กิจะดั้นแล้
หมดกิเลสอรณะแน่..........................................ลิประมาทลง

    ๓๘."อุภโตภาควิมุต".....................................หลุดพ้นด้วยวิโมกข์ส่ง
"อรูปฯ",รูปสมาฯ"ยง.........................................อริยสัจชัดแจ้งหนา

    ๓๙."ปัญวิมุตฯ"อริยสัจ..................................ประลุชัดกล้า
"รูปสมาฯ"อรณะคว้า........................................ลิประมาทแฉ

    ๔๐.บุคคล"กายสักขี"...................................มีสมาบัติชัดสองแล
"อรูปฯ,รูปสมาฯ"แล้..........................................บางกิเลสละได้หนา

    ๔๑.ภิกษุเป็นอริยะโร่....................................ประลุโสดาฯ
มีสิ"อาสวะ"คณา..............................................ตริประมาทถึง

    ๔๒."ทิฏฐิปัตต์บุคคล"...................................ดลลุ"รูปสมาบัติ"ตรึง
บางกิเลสละกลึง..............................................กิจประมาทยังมีครา

    ๔๓.ผู้สิจ่อธุระถนัด.......................................คติ"สัทธาฯ"
"รูปสมาฯ"ประลุทกล้า......................................เจาะประมาทนำ

    ๔๔."ธัมมานุสารี"..........................................คลี่",รูปสมาบัติ"ด่ำ
อินทรีย์ห้าพลังหนำ..........................................อริย์สัจทำเลิศปัญญา

    ๔๕.ตัดละอาสวะมิโผล่..................................ระยะโสดาฯ
ปัญญะอินทริยะกล้า.........................................เจาะประมาทถึง


รายนามผู้เยี่ยมชม : ขวัญฤทัย (กุ้งนา), ลิตเติลเกิร์ล, หยาดฟ้า, ข้าวหอม, ต้นฝ้าย

บันทึกการเข้า

..
สารบัญบทกลอน  "แสงประภัสสร"
..
แสงประภัสสร
ผู้มีจินตนาการ
****

จำนวนผู้เยี่ยมชม:8412
ออฟไลน์ ออฟไลน์

ID Number: 1076
จำนวนกระทู้: 1423



| |
Re: ประมวลธรรม: ๘.เกวัฏฏสูตร
« ตอบ #392 เมื่อ: 13, พฤศจิกายน, 2569, 08:45:34 AM »
บ้านกลอนน้อยฯบ้านกลอนน้อยฯ

Permalink: Re: ประมวลธรรม: ๘.เกวัฏฏสูตร

ประมวลธรรม ๘๑ : กีฏาคิริสูตร (หน้า ๓/๙)

    ๔๖."สัทธานุสารี".......................................จ่อมี"รูปสมาบัติ"ตรึง
บางอาสวะกลึง..............................................หมดไปได้แต่มีเหลือ

    ๔๗.ห้าเหมาะอินทริยะดั่ง............................ลุพลังเหนือ
พร้อมลุถึงอริยะเอื้อ.......................................เจาะประมาทตรอง

    ๔๘.พุทธเจ้าตรัส"อรหัตต์-..........................ผล"ชัดเอยไม่เกิดครอง
แต่แรกต้องหลายผอง....................................ตามครรลองปองฝึกฝน

    ๔๙."สิบและสอง"เจาะธุระกว่า.....................ประลุคว้าดล
"เชื่อพระรัตนะฯ"วิมล.....................................ภวกฏกรรม

    ๕๐."เข้าใกล้บ้ณฑิต"พา.............................."หาความรู้ธรรม"ขยายนำ
"นั่งใกล้"รับฟังหนำ..........................................เงี่ยโสตด้วย"เคารพ"แล

    ๕๑."ฟังพระธรรม"มุสุตะตรึก........................เจาะระลึกแน่
"ตรองพิจารณ์กะวทะ"แฉ................................ภวเหตุ,ผล

     ๕๒.ถี่ถ้วนพิจารณ์แจ้ง................................"ธรรมแสดงทนทาน"ยล
พิสูจน์จริงแล้วดล...........................................มิขัดแย้งแลยืนนำ

    ๕๓."ฉันทะเกิด"ลุรติจัด...............................ปฏิบัติธรรม
เกิดขยันพิริยะหนำ.........................................ลิสนองเผย

    ๕๔."ไตร่ตรองแนวทางชัด"..........................ปฏิบัติรอบคอบเอย
"ตั้งเพียรใจ,กาย"เชย......................................บรรลุเลยสัจจะครอง

    ๕๕.พุทธเจ้าวจนะกริบ.................................อนะสิบสอง
ย่อมจะผิดมิอุปะส่อง.......................................มละธรรมไกล

    ๕๖.พุทธ์เจ้าแจง"บทสี่"................................คลี่ความแลชนรู้ได้
นำมาประพฤติไซร้..........................................ลุธรรมไวได้จริงนา

    ๕๗.ศาสดาสิก็พระองค์................................อนะบ่งคว้า
กับประโยชน์ลุเจาะทกล้า................................สิอะไรแฉ

    ๕๘.สงฆ์ทูลถามผู้ใด....................................รู้ไซร้ธรรมนำพ้นแล
ทรงตอบผู้เชื่อแน่............................................คำสอนแท้พุทธ์องค์หนา

    ๕๙.มั่นประพฤติกะวตะจัด............................มนะศรัทธา
ทรงลุไวทยะทกล้า..........................................อติยิ่งแฉ

    ๖๐.พุทธ์เจ้าย่อมทรงรู้.................................สาวกชูมิรู้แล
เพียรตามใจมั่นแท้..........................................เด็ดเดี่ยวแน่จนลุธรรม

    ๖๑.พุทธเจ้าวจนะบ่ง....................................กะพระสงฆ์ย้ำ
ศาสดาตริหิตะนำ............................................จะปลาตคุณ

    ๖๒.ศาสดาหวังอามิส...................................กิจค้าขายตลาดหนุน
หลักการไม่สมดุลย์.........................................ไร้ประโยชน์จะมิทำ

    ๖๓.ต่างสิจากภว"พระพุทธ์ฯ"........................หิตะหยุดนำ
สอนพระธรรมกะนรย้ำ....................................มละทุกข์เผย

    ๖๔.พุทธ์เจ้าสอน"ฉันภัต".............................ชัดเว้น"คืน"เพื่อเกื้อเอ่ย
สงฆ์จะพ้นแล้วเชย...........................................ทรงมิหวังลาภใดสาน

    ๖๕.เหตุ"พระพุทธ์ฯ"มิเจาะประโยชน์.............รุจิโรจน์พาน
ตัดกิเลสลุนิรวาณ............................................อนะ"อยาก"แฉ

    ๖๖.พุทธ์เจ้าตรัสสภาพนี้...............................ชี้เกิดกับสาวกแล
พฤติตามคำสอนแน่.........................................อรหันต์บรรลุหนา

    ๖๗.หากสิเหลือกะรณะคง.............................ก็จะบ่งคว้า
ภาวะหน้าลุ"พระอนาฯ".....................................ฐิติมั่นผล


รายนามผู้เยี่ยมชม : ต้นฝ้าย, ข้าวหอม, หยาดฟ้า, ขวัญฤทัย (กุ้งนา)

บันทึกการเข้า

..
สารบัญบทกลอน  "แสงประภัสสร"
..
แสงประภัสสร
ผู้มีจินตนาการ
****

จำนวนผู้เยี่ยมชม:8412
ออฟไลน์ ออฟไลน์

ID Number: 1076
จำนวนกระทู้: 1423



| |
Re: ประมวลธรรม: ๘.เกวัฏฏสูตร
« ตอบ #393 เมื่อ: 14, พฤศจิกายน, 2569, 07:26:21 AM »
บ้านกลอนน้อยฯบ้านกลอนน้อยฯ

Permalink: Re: ประมวลธรรม: ๘.เกวัฏฏสูตร

ประมวลธรรม ๘๑ : กีฏาคิริสูตร (หน้า ๔/๙)

    ๖๘.พุทธ์เจ้าตรัสเสร็จแล้ว...........................ภิกษุแน่วยินดียล
ชื่นชมพุทธ์พจน์ดล.........................................เกิดพลังใจประพฤติตาม ฯ|ะ

แสงประภัสสร

๑๐. กีฏาคิริสูตร คุณของการฉันอาหารน้อย : [เล่มที่ ๒๐] พระสุตตันตปิฎก มัชฌิมนิกาย มัชฌิมปัณณาสก์ เล่ม ๒ ภาค ๑ - หน้า ๔๑๗ - ๔๓๐ มูลนิธิศึกษาและเผยแพร่พระพุทธศาสนา https://share.google/2ZpfKjub70HW1LH74

กีฏาคิริสูตร
[ก] คุณของการฉันอาหารน้อย
สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าเสด็จเที่ยวจาริกไปในกาสีชนบท พร้อมด้วยภิกษุสงฆ์หมู่ใหญ่ ณ ที่นั้นแล
(๑) ตรัสเรียกภิกษุทั้งหลายมาว่า ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เราฉันโภชนะ เว้นการฉันในราตรีเสียทีเดียว และเมื่อเราฉันโภชนะเว้นการฉันในราตรีเสีย ย่อมรู้คุณคือความเป็นผู้มีอาพาธน้อย มีโรคเบาบาง กระปรี้กระเปร่า มีกําลังและอยู่สําราญ แม้ท่านทั้งหลายก็จงมาฉันโภชนะ เว้นการฉันในราตรีเสียเถิด
(๒) กาสี = แคว้นกาสี มีเมืองหลวง คือ เมืองพาราณสี (ปัจจุบันตั้งอยู่ในรัฐอุตตรประเทศ ประเทศอินเดีย) ซึ่งเป็นนครศักดิ์สิทธิ์ริมแม่น้ำคงคาที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานหลายพันปี
-- เป็นที่ตั้งของป่าอิสิปตนะมฤคทายวัน (สารนาถ) สถานที่ซึ่งพระพุทธเจ้าทรงแสดงปฐมเทศนา "ธัมมจักกัปปวัตตนสูตร"
-- ผ้ากาสี หรือ ผ้ากาสิกพัสตร์ สินค้าขึ้นชื่อของแคว้นกาสีเป็นแหล่งทักทอผ้าไหมและผ้าฝ้ายที่ขึ้นชื่อลือชา คำว่า "ผ้ากาสี" จึงหมายถึง ผ้าเนื้อดี ละเอียด ประณีต และมีราคาแพงมาก ที่ผลิตจากแคว้นนี้
[ข] พระอัสสชิและพระปุนัพพสุกะฉันอาหารในเวลาวิกาล
(๑) ครั้งนั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าเสด็จเที่ยวจาริกไปในกาสีชนบทโดยลําดับ เสด็จถึงนิคมของชนชาวกาสีอันชื่อว่า กีฏาคิรี
(๒) นิคมของชนชาวกาสีอันชื่อว่ากีฏาคิรี มีภิกษุชื่ออัสสชิ และภิกษุชื่อปุนัพพสุกะเป็นเจ้าอาวาสอยู่ในกีฏาคิรีนิคม
(๓) ครั้งนั้น ภิกษุเป็นอันมากเข้าไปหาอัสสชิภิกษุและปุนัพพสุกภิกษุถึงที่อยู่ แล้วได้กล่าวความว่า พระผู้มีพระภาคเจ้าและภิกษุสงฆ์ ฉันโภชนะ เว้นการฉันในราตรี ย่อมเป็นคุณ คือ เป็นผู้มีอาพาธน้อย มีโรคเบาบาง กระปรี้กระเปร่า มีกําลัง และอยู่สําราญ ดูก่อนผู้มีอายุทั้งหลาย แม้ท่านทั้งหลายก็จงมาฉันโภชนะ เว้นการฉันในราตรีเสียเถิด
(๔) ภิกษุอัสสชิและภิกษุปุนัพพสุกะ ได้กล่าวว่า เราทั้งหลายฉันโภชนะทั้งเวลาเย็น ทั้งเวลาเช้า ทั้งเวลาวิกาล ในกลางวัน ก็มีคุณอยู่ คือ ความเป็นผู้มีอาพาธน้อย มีโรคเบาบาง กระปรี้กระเปร่า มีกําลัง และอยู่สําราญ เราเหล่านั้นจักละคุณที่ตนเห็นเอง แล้ววิ่งไปตามคุณอันอ้างกาลทําไม
-- พระอัสสชิและพระปุนัพพสุกะ ซึ่งมีพฤติกรรมประพฤติมิชอบและสร้างความเสื่อมเสีย ณ กีฏาคีรีนิคม ชอบฉันอาหารในเวลาวิกาล ทำตัวคล้ายฆราวาส และประพฤติผิดพระวินัย
-- พระสัมมาสัมพุทธเจ้าเสด็จไปที่กีฏาคีรีนิคม ทรงตรัสเรียกและตำหนิพฤติกรรมดังกล่าว พร้อมแสดงธรรมว่าด้วยคุณของการฉันอาหารน้อย
[ค] พระพุทธเจ้าแสดงเวทนา ๓
[๑] ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เธอทั้งหลายรู้ทั่วถึงธรรมที่เราแสดงแล้วอย่างนี้
(๑) บุรุษบุคคลนี้เสวยเวทนาอย่างใดอย่างหนึ่ง คือ สุข ทุกข์ หรือมิใช่ทุกข์มิใช่สุข
(๑.๑) อกุศลธรรมของบุรุษบุคคลนั้นย่อมเสื่อม กุศลธรรมย่อมเจริญ ดังนี้หรือหนอ
-> ภิกษุ: ไม่อย่างนั้น พระเจ้าข้า
(๒) ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เธอทั้งหลายย่อมรู้ทั่วถึงธรรมที่เราแสดงแล้วอย่างนี้ว่า
(๒.๑) เมื่อบุคคลบางคนในโลกนี้เสวยสุขเวทนาเห็นปานนี้อยู่
-- อกุศลธรรมย่อมเจริญ กุศลธรรมย่อมเสื่อม
(๒.๒) ส่วนเมื่อบุคคลบางคนในโลกนี้เสวยสุขเวทนาเห็นปานนี้อยู่
-- อกุศลธรรมย่อมเสื่อม กุศลธรรมย่อมเจริญ
(๒.๓) เมื่อบุคคลบางคนในโลกนี้เสวยทุกข์เวทนาเห็นปานนี้อยู่
-- อกุศลธรรมย่อมเจริญ กุศลธรรมย่อมเสื่อม
(๒.๔) ส่วนบุคคลในโลกนี้เสวยทุกขเวทนาเห็นปานนี้อยู่
-- อกุศลธรรมเสื่อม กุศลธรรมย่อมเจริญ
(๒.๕) เมื่อบุคคลบางคนในโลกนี้ เสวยอทุกขมสุขเวทนาเห็นปานนี้อยู่
-- อกุศลธรรมย่อมเจริญ กุศลธรรมย่อมเสื่อม
(๒.๖) ส่วนบุคคลบางคนในโลกนี้ เสวย อทุกขมสุขเวทนาเห็นปานนี้อยู่
-- อกุศลธรรมย่อมเสื่อม กุศลธรรมย่อมเจริญ ดังนี้มิใช่หรือ
-> ภิกษุ: อย่างนั้น พระเจ้าข้า


รายนามผู้เยี่ยมชม : ขวัญฤทัย (กุ้งนา), ต้นฝ้าย, ข้าวหอม, หยาดฟ้า

บันทึกการเข้า

..
สารบัญบทกลอน  "แสงประภัสสร"
..
แสงประภัสสร
ผู้มีจินตนาการ
****

จำนวนผู้เยี่ยมชม:8412
ออฟไลน์ ออฟไลน์

ID Number: 1076
จำนวนกระทู้: 1423



| |
Re: ประมวลธรรม: ๘.เกวัฏฏสูตร
« ตอบ #394 เมื่อ: 15, พฤศจิกายน, 2569, 09:21:38 AM »
บ้านกลอนน้อยฯบ้านกลอนน้อยฯ

Permalink: Re: ประมวลธรรม: ๘.เกวัฏฏสูตร

ประมวลธรรม ๘๑ : กีฏาคิริสูตร (หน้า ๕/๙)

[๒] พุทธเจ้า : ดีละ ภิกษุทั้งหลาย ก็เพราะข้อว่า เมื่อบุคคลบางคนในโลกนี้ เสวยสุขเวทนาเห็นปานนี้อยู่ อกุศลธรรมย่อมเจริญ กุศลธรรมย่อมเสื่อม ดังนี้
(๑) นี่จักเป็นข้อที่เราไม่ได้รู้แล้ว ไม่ได้เห็นแล้ว ไม่ได้ทราบแล้ว ไม่ได้ทําให้แจ้งแล้ว ไม่ได้ถูกต้องแล้วด้วยปัญญา
(๑.๑) เมื่อเราไม่รู้อย่างนี้ จะพึงกล่าวว่า เธอทั้งหลายจงละสุขเวทนาเห็นปานนี้เสียเถิด ดังนี้ ข้อนี้จักได้สมควรแก่เราแลหรือ
-> ภิกษุ: ไม่สมควร พระเจ้าข้า
(๒) พุทธเจ้า : ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็เพราะข้อว่า เมื่อบุคคลบางคนในโลกนี้ เสวยสุขเวทนาเห็นปานนี้อยู่ อกุศลธรรมย่อมเจริญ กุศลธรรมย่อมเสื่อม
(๒.๑) ดังนี้ นี่เรารู้แล้ว เห็นแล้ว ทราบแล้ว ทําให้แจ้งแล้ว ถูกต้องแล้วด้วยปัญญา
(๒.๒) ฉะนั้น เราจึงกล่าวว่า เธอทั้งหลายจงละสุขเวทนาเห็นปานนี้เสียเถิด
(๓) ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็ข้อว่า เมื่อบุคคลบางคนในโลกนี้ เสวยสุขเวทนาเห็นปานนี้อยู่ อกุศลธรรมย่อมเสื่อม กุศลธรรมย่อมเจริญ ดังนี้
(๓.๑) นี่จักเป็นข้อที่เราไม่รู้แล้ว ไม่ได้เห็นแล้ว ไม่ได้ทราบแล้ว ไม่ได้ทําให้แจ้งแล้ว ไม่ได้ถูกต้องแล้วด้วยปัญญา
(๓.๒) เมื่อเราไม่รู้อย่างนี้จะพึงกล่าวว่า เธอทั้งหลายจงเข้าถึงสุขเวทนาเห็นปานนี้อยู่เถิด ดังนี้ ข้อนี้จักได้สมควรแก่เราแลหรือ
-> ภิกษุ : ไม่สมควร พระเจ้าข้า
 (๔) ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็เพราะข้อว่า เมื่อบุคคลบางคนในโลกนี้ เสวยสุขเพราะเวทนาเห็นปานนี้อยู่ อกุศลธรรมย่อมเสื่อม กุศลธรรมย่อมเจริญ ดังนี้
(๔.๑) นี่เรารู้แล้ว เห็นแล้ว ทราบแล้ว ทําให้แจ้งแล้ว ถูกต้องแล้วด้วยปัญญา ฉะนั้น
(๔.๒) เราจึงกล่าวว่า เธอทั้งหลายจงเข้าถึงสุขเวทนาเห็นปานนี้อยู่เถิด
(๕) ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็เพราะข้อว่า เมื่อบุคคลบางคนในโลกนี้ เสวยทุกขเวทนาเห็นปานนี้อยู่ อกุศลธรรมย่อมเจริญ กุศลธรรมย่อมเสื่อม ดังนี้
(๕.๑) นี่จักเป็นข้อที่เราไม่ได้รู้แล้ว ไม่ได้เห็นแล้ว ไม่ได้ทราบแล้ว ไม่ได้ทําให้แจ้งแล้ว ไม่ได้ถูกต้องแล้วด้วยปัญญา
(๕.๒) เมื่อเราไม่รู้อย่างนี้ จะพึงกล่าวว่า เธอทั้งหลายจงละทุกขเวทนาเห็นปานนี้เสียเถิด ดังนี้ ข้อนี้จักได้สมควรแก่เราแลหรือ
-> ภิกษุ :ไม่สมควร พระเจ้าข้า
(๖) ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็เพราะข้อว่า เมื่อบุคคลบางคนในโลกนี้ เสวยทุกขเวทนาเห็นปานนี้อยู่ อกุศลธรรมย่อมเจริญ กุศลธรรมย่อมเสื่อม ดังนี้
(๖.๑) นี่เรารู้แล้ว เห็นแล้ว ทราบแล้ว ทําให้แจ้งแล้ว ถูกต้องแล้วด้วยปัญญา ฉะนั้น
(๖.๒) เราจึงกล่าวว่า เธอทั้งหลายจงละทุกขเวทนาเห็นปานนี้เสียเถิด
(๗) ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็ข้อว่า เมื่อบุคคลบางคนในโลกนี้ เสวยทุกขเวทนาเห็นปานนี้อยู่ อกุศลธรรมย่อมเสื่อม กุศลธรรมย่อมเจริญ ดังนี้
(๗.๑) นี้จักเป็นข้อที่เราไม่ได้รู้แล้ว ไม่ได้เห็นแล้ว ไม่ได้ทราบแล้ว ไม่ได้ทําให้แจ้งแล้ว ไม่ได้ถูกต้องแล้วด้วยปัญญา
(๗.๒) เมื่อเราไม่รู้อย่างนี้จะพึงกล่าวว่า เธอทั้งหลายจงเข้าถึงทุกขเวทนาเห็นปานนี้อยู่เถิด ข้อนี้จักได้สมควรแก่เราแลหรือ.
-> ภิกษุ : ไม่สมควร พระเจ้าข้า
(๘) ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็เพราะข้อว่า เมื่อบุคคลบางคนในโลกนี้ เสวยทุกขเวทนาเห็นปานนี้อยู่ อกุศลธรรมย่อมเสื่อม กุศลธรรมย่อมเจริญ ดังนี้
(๘.๑) นี่เรารู้แล้ว เห็นแล้ว ทราบแล้ว ทําให้แจ้งแล้ว ถูกต้องแล้วด้วยปัญญา ฉะนั้น
(๘.๒) เราจึงกล่าวว่า เธอทั้งหลายจงเข้าถึงทุกขเวทนาเห็นปานนี้อยู่เถิด
(๙) ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็เพราะข้อว่า เมื่อบางคนในโลกนี้ เสวยอทุกขมสุขเวทนาเห็นปานนี้อยู่ อกุศลธรรมย่อมเจริญ กุศลธรรมย่อมเสื่อม ดังนี้
(๙.๑) นี่จักเป็นข้อที่เราไม่ได้รู้แล้ว ไม่ได้เห็นแล้ว ไม่ได้ทราบแล้ว ไม่ได้ทําให้แจ้งแล้ว ไม่ได้ถูกต้องแล้วด้วยปัญญา
(๙.๒) เมื่อเราไม่รู้อย่างนี้จะพึงกล่าวว่า เธอทั้งหลายจงละอทุกขมสุขเวทนาเห็นปานนี้เสียเถิด ดังนี้ ข้อนี้จักได้สมควรแก่เราแลหรือ.
-> ภิกษุ ไม่สมควร พระเจ้าข้า
(๑๐) ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็เพราะข้อว่า เมื่อบุคคลบางคนในโลกนี้ เสวยอทุกขมสุขเวทนาเห็นปานนี้อยู่ อกุศลธรรมย่อมเจริญ กุศลธรรมย่อมเสื่อม ดังนี้
(๑๐.๑) นี่เรารู้แล้ว เห็นแล้ว ทราบแล้ว ทําให้แจ้งแล้ว ถูกต้องแล้วด้วยปัญญา
(๑๐.๒) ฉะนั้น เราจึงกล่าวว่า เธอทั้งหลายจงละอทุกขมสุขเวทนาเห็นปานนี้เสียเถิด


รายนามผู้เยี่ยมชม : หยาดฟ้า, ขวัญฤทัย (กุ้งนา), ลิตเติลเกิร์ล, ต้นฝ้าย, ข้าวหอม

บันทึกการเข้า

..
สารบัญบทกลอน  "แสงประภัสสร"
..
แสงประภัสสร
ผู้มีจินตนาการ
****

จำนวนผู้เยี่ยมชม:8412
ออฟไลน์ ออฟไลน์

ID Number: 1076
จำนวนกระทู้: 1423



| |
Re: ประมวลธรรม: ๘.เกวัฏฏสูตร
« ตอบ #395 เมื่อ: 16, พฤศจิกายน, 2569, 08:44:11 AM »
บ้านกลอนน้อยฯบ้านกลอนน้อยฯ

Permalink: Re: ประมวลธรรม: ๘.เกวัฏฏสูตร

ประมวลธรรม ๘๑ : กีฏาคิริสูตร (หน้า ๖/๙)

(๑๑) ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็ข้อว่า เมื่อบุคคลบางคนในโลกนี้ เสวยอทุกขมสุขเวทนาเห็นปานนี้อยู่ อกุศลธรรมย่อมเสื่อม กุศลธรรมย่อมเจริญ ดังนี้
(๑๑.๑) นี่จักเป็นข้อที่เราไม่ได้รู้แล้ว ไม่ได้เห็นแล้ว ไม่ได้ทราบแล้ว ไม่ได้ถูกต้องแล้วด้วยปัญญา
(๑๑.๒) เมื่อเราไม่รู้อย่างนี้ จะพึงกล่าวว่า เธอทั้งหลายจงเข้าถึงอทุกขมสุขเวทนาเห็นปานนี้อยู่เถิด ดังนี้ ข้อนี้จักได้สมควรแก่เราแลหรือ
-> ภิกษุ : ไม่สมควร พระเจ้าข้า
(๑๒) ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็เพราะข้อว่า เมื่อบุคคลบางคนในโลกนี้ เสวยอทุกขมสุขเวทนาเห็นปานนี้อยู่ อกุศลธรรมย่อมเสื่อม กุศลธรรมย่อมเจริญ ดังนี้
(๑๒.๑) นี่เรารู้แล้ว เห็นแล้ว ทราบแล้ว ทําให้แจ้งแล้ว ถูกต้องแล้วด้วยปัญญา ฉะนั้น
(๑๒.๒) เราจึงกล่าวว่า เธอทั้งหลายจงเข้าถึงอทุกขมสุขเวทนาเห็นปานนี้อยู่เถิด
[ง] ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เราหากล่าวว่า กิจที่ควรทําด้วยความไม่ประมาทย่อมมีแก่ภิกษุทั้งปวง ดังนี้ไม่
(๑) อนึ่ง เราหากล่าวว่า กิจที่ควรทําด้วยความไม่ประมาท ไม่มีแก่ภิกษุทั้งปวง ดังนี้ไม่
(๒) ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุเหล่าใดเป็นพระอรหันตขีณาสพ อยู่จบพรหมจรรย์
(๒.๑) มีกิจที่ควรทํา ทําเสร็จแล้ว ปลงภาระได้แล้ว มีประโยชน์ตนอันบรรลุแล้ว มีสังโยชน์ในภพสิ้นแล้ว พ้นวิเศษแล้วเพราะรู้โดยชอบ
(๒.๒) เราย่อมกล่าวว่า กิจที่ควรทําด้วยความไม่ประมาท ไม่มีแก่ภิกษุเห็นปานนั้น
(๒.๒.๑) ข้อนั้นเพราะเหตุไร เพราะภิกษุเหล่านั้นได้ทํากรณียกิจเสร็จแล้วด้วยความไม่ประมาท และภิกษุเหล่านั้นเป็นผู้ไม่ควรเพื่อจะประมาท
(๓) ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุเหล่าใดยังเป็นพระเสขะ ยังไม่บรรลุถึงความเต็มปรารถนา ยังไม่ได้บรรลุเป็นพระอรหันตขีณาสพ
(๓.๑) ยังปรารถนาธรรมเป็นแดนเกษมจากโยคะ อันไม่มีธรรมอื่นยิ่งไปกว่าอยู่
(๓.๒) เราย่อมกล่าวว่า กิจที่ควรทําด้วยความไม่ประมาท ย่อมมีแก่ภิกษุเห็นปานนั้น
(๓.๓) ข้อนั้นเพราะเหตุไร เพราะเราเห็นผลแห่งความไม่ประมาทของภิกษุเหล่านี้เช่นนี้ว่า
-- ไฉนท่านเหล่านี้ เมื่อเสพเสนาสนะอันสมควร คบหากัลยาณมิตรทําอินทรีย์ให้เสมออยู่ ทําให้แจ้งซึ่งที่สุดแห่งพรหมจรรย์ อันไม่มีธรรมอื่นยิ่งกว่าที่กุลบุตรทั้งหลาย ผู้ออกจากเรือนบวชเป็นบรรพชิตโดยชอบต้องการนั้น ด้วยปัญญาอันยิ่งในปัจจุบันเข้าถึงอยู่ ดังนี้
-- จึงกล่าวว่า กิจที่ควรทําด้วยความไม่ประมาท ย่อมมีแก่ภิกษุเห็นปานนั้น
[จ] บุคคล ๗ จําพวก
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บุคคล ๗ จําพวกเหล่านี้มีปรากฏอยู่ในโลก ๗ จําพวกเป็นไฉน คือ
(๑) อุภโตภาควิมุตบุคคล เป็นไฉน
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บุคคลบางคนในโลกนี้ ถูกต้องวิโมกข์อันละเอียด คือ อรูปสมาบัติ ล่วงรูปสมาบัติ ด้วยกายอยู่ และอาสวะทั้งหลายของผู้นั้นสิ้นไป เพราะเห็นอริยสัจนั้น ด้วยปัญญา บุคคลนี้เรากล่าวว่า อุภโตภาควิมุตบุคคล
~ อรูปสมาบัติ = หรือ อรูปฌาน ๔ คือ ภาวะสมาธิระดับสูงที่จิตกำหนดเอาความไม่มีรูป (อนัตตาหรือนามธรรม) เป็นอารมณ์ เป็นขั้นการฝึกฝนจิตในสายสมถกรรมฐานที่ละเอียดประณีตยิ่งกว่ารูปสมาบัติ เมื่อรวมรูปสมาบัติ ๔ และอรูปสมาบัติ ๔ เข้าด้วยกัน จะเรียกว่า สมาบัติ ๘ ซึ่งเป็นฐานสมาธิขั้นสูงสุดของโลกียะ
อรูปสมาบัติ แบ่งออกเป็น ๔ ระดับตามลำดับความลึกและประณีตของจิต ดังนี้
-- อากาสานัญจายตนะ = การเพ่งอากาศหรือความว่างเปล่าที่ไม่มีขอบเขตเป็นอารมณ์
-- วิญญาณัญจายตนะ = การกำหนดหมายเอาวิญญาณหรือตัวรู้ที่แผ่ไปไม่มีที่สิ้นสุดเป็นอารมณ์
-- อากิญจัญญายตนะ = การกำหนดภาวะความไม่มีอะไรเลยแม้แต่น้อย เป็นอารมณ์-
-- เนวสัญญานาสัญญายตนะ = ภาวะจิตที่ประณีตสูงสุดจนมีสัญญาก็ไม่ใช่ ไม่มีสัญญาก็ไม่ใช่ เป็นสภาวะที่จิตรับรู้ได้ละเอียดอ่อนมากจนแทบจะดับการรับรู้ไปทั้งหมด
~ รูปสมาบัติ = คือ ภาวะจิตที่สงบประณีตและแน่วแน่ขั้นสูงที่เข้าถึงรูปฌาน ๔ แบ่งได้ ๔ ดังนี้
-- ปฐมฌาน: ฌานที่ ๑ ประกอบด้วยองค์ ๕ คือ วิตก (ตรึกอารมณ์), วิจาร (ตรองอารมณ์), ปีติ (ความอิ่มใจ), สุข (ความสบายใจ), และเอกัคคตา (ความมีใจแน่วแน่)
-- ทุติยฌาน: ฌานที่ ๒ ลดความหยาบลง เหลือองค์ ๓ คือ ปีติ, สุข, และเอกัคคตา (วิตกกับวิจารหายไป)
-- ตติยฌาน: ฌานที่ ๓ ลดความหยาบลงอีก เหลือองค์ ๒ คือ สุข และเอกัคคตา (ปีติหายไป ใจเริ่มสงบเยือกเย็นขึ้น)


รายนามผู้เยี่ยมชม : ต้นฝ้าย, ลิตเติลเกิร์ล, ข้าวหอม, ขวัญฤทัย (กุ้งนา), หยาดฟ้า

บันทึกการเข้า

..
สารบัญบทกลอน  "แสงประภัสสร"
..
แสงประภัสสร
ผู้มีจินตนาการ
****

จำนวนผู้เยี่ยมชม:8412
ออฟไลน์ ออฟไลน์

ID Number: 1076
จำนวนกระทู้: 1423



| |
Re: ประมวลธรรม: ๘.เกวัฏฏสูตร
« ตอบ #396 เมื่อ: เมื่อวานนี้ เวลา 07:48:25 AM »
บ้านกลอนน้อยฯบ้านกลอนน้อยฯ

Permalink: Re: ประมวลธรรม: ๘.เกวัฏฏสูตร

ประมวลธรรม ๘๑ : กีฏาคิริสูตร (หน้า ๗/๙)

-- จตุตถฌาน: ฌานที่ ๔ ที่มีความสงบสูงสุด เหลือองค์ ๒ คือ อุเบกขา และ เอกัคคตา
(๑.๑) ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เราย่อมกล่าวว่า กิจที่ควรทําด้วยความไม่ประมาท ย่อมไม่มีแก่ภิกษุนี้
(๑.๒) ข้อนั้นเพราะเหตุไร เพราะกิจที่ควรทําด้วยความไม่ประมาท ภิกษุนั้นทําเสร็จแล้วและภิกษุนั้นเป็นผู้ไม่ควรเพื่อจะประมาท
(๒) ปัญญาวิมุตบุคคล เป็นไฉน
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บุคคลบางคนในโลกนี้ ไม่ได้ถูกต้องวิโมกข์อันละเอียด คือ อรูปสมาบัติ ล่วงรูปสมาบัติด้วยกายอยู่
(๒.๑) แต่อาสวะทั้งหลายของผู้นั้นสิ้นไป เพราะเห็นอริยสัจนั้น ด้วยปัญญา
(๒.๒) ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บุคคลนี้เรากล่าวว่า ปัญญาวิมุตบุคคล
(๒.๓) ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เราย่อมกล่าวว่า กิจที่ควรทําด้วยความไม่ประมาท ย่อมไม่มีแก่ภิกษุนี้
(๒.๔) ข้อนั้นเพราะเหตุไร เพราะกิจที่ควรทําด้วยความไม่ประมาท ภิกษุนั้นทําเสร็จแล้วและภิกษุนั้นเป็นผู้ไม่ควรเพื่อจะประมาท
(๓) กายสักขีบุคคล เป็นไฉน
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บุคคลบางคนในโลกนี้
(๓.๑) ถูกต้องวิโมกข์อันละเอียด คือ อรูปสมาบัติ ล่วงรูปสมาบัติด้วยกายอยู่ และอาสวะบางเหล่าของผู้นั้นสิ้นไป เพราะเห็นอริยสัจนั้น ด้วยปัญญา บุคคลนี้เรากล่าวว่า กายสักขีบุคคล
(๓.๒) ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เรากล่าวว่า กิจที่ควรทําด้วยความไม่ประมาท ย่อมมีแก่ภิกษุนี้
(๓.๓) ข้อนั้นเพราะเหตุไร ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย
-- เพราะเราเห็นผลแห่งความไม่ประมาทของภิกษุนี้เช่นนี้ว่า ไฉนท่านผู้นี้ เมื่อเสพเสนาสนะที่สมควร คบหากัลยาณมิตร ทําอินทรีย์ให้เสมออยู่ พึงทําซึ่งที่สุดพรหมจรรย์ อันไม่มีธรรมอื่นยิ่งไปกว่า
-- ที่กุลบุตรทั้งหลายออกจากเรือนบวชเป็นบรรพชิตโดยชอบต้องการให้แจ้งชัดด้วยปัญญาอันยิ่งเองได้ในปัจจุบัน แล้วเข้าถึงอยู่ดังนี้
-- เราจึงกล่าวว่า กิจที่ควรทําด้วยความไม่ประมาท ย่อมมีแก่ภิกษุนี้
(๔) ทิฏฐิปัตตบุคคล เป็นไฉน
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บุคคลบางคนในโลกนี้ ไม่ได้ถูกต้องวิโมกข์อันละเอียด คือ อรูปสมาบัติ ล่วงรูปสมาบัติด้วยกายอยู่
(๔.๑) แต่อาสวะบางเหล่าของผู้นั้นสิ้นไป เพราะเห็นอริยสัจนั้น ด้วยปัญญา
(๔.๒) อนึ่ง ธรรมทั้งหลายที่ตถาคตประกาศแล้ว เป็นธรรมอันผู้นั้นเห็นแจ้งด้วยปัญญาประพฤติดีแล้ว บุคคลนี้เรากล่าวว่า ทิฏฐิปัตตบุคคล
(๔.๓) ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เรากล่าวว่า กิจที่ควรทําด้วยความไม่ประมาทย่อมมีแก่ภิกษุแม้นี้
(๔.๔) ข้อนั้นเพราะเหตุไร เพราะเราเห็นผลแห่งความไม่ประมาทของภิกษุนี้เช่นนี้ว่า
--ไฉนท่านผู้นี้เสพเสนาสนะที่สมควร คบหากัลยาณมิตร ทําอินทรีย์ให้เสมออยู่ พึงทําซึ่งที่สุดพรหมจรรย์อันไม่มีธรรมอื่นยิ่งไปกว่า
-- ที่กุลบุตรทั้งหลายออกจากเรือนบวชเป็นบรรพชิตโดยชอบต้องการให้แจ้งชัด ด้วยปัญญาอันยิ่งด้วยตนเองในปัจจุบัน แล้วเข้าถึงอยู่ ดังนี้
-- เราจึงกล่าวว่า กิจที่ควรทําด้วยความไม่ประมาท ย่อมมีแก่ภิกษุนี้
(๕) สัทธาวิมุตบุคคล เป็นไฉน
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บุคคลบางคนในโลกนี้ ไม่ได้ถูกต้องวิโมกข์อันละเอียด คือ อรูปสมาบัติ ล่วงรูปสมาบัติด้วยกายอยู่
(๕.๑) แต่อาสวะบางเหล่าของผู้นั้นสิ้นไป เพราะเห็นอริยสัจนั้น ด้วยปัญญา
(๕.๒) ความเชื่อในพระตถาคตของผู้นั้นตั้งมั่นแล้ว มีรากหยั่งลงมั่นแล้ว บุคคลนี้เรากล่าวว่า สัทธาวิมุตบุคคล
(๕.๓) ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เรากล่าวว่ากิจที่ควรทําด้วยความไม่ประมาท ย่อมมีแก่ภิกษุแม้นี้
(๕.๔) ข้อนั้นเพราะเหตุไร เพราะเราเห็นผลแห่งความไม่ประมาทของภิกษุนี้เช่นนี้ว่า
-- ไฉนท่านผู้นี้เสพเสนาสนะอันสมควร คบหากัลยาณมิตร ทําอินทรีย์ให้เสมออยู่ พึงทําให้แจ้งซึ่งที่สุดพรหมจรรย์ อันไม่มีธรรมอื่นยิ่งกว่า
-- ที่กุลบุตรทั้งหลายผู้ออกจากเรือนบวชเป็นบรรพชิตโดยชอบต้องการ ด้วยปัญญาอันยิ่งด้วยตนเองในปัจจุบัน แล้วเข้าถึงอยู่ ดังนี้
-- จึงกล่าวว่า กิจที่ควรทําด้วยความไม่ประมาท ย่อมมีแก่ภิกษุนี้
(๖) ธัมมานุสารีบุคคล เป็นไฉน
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บุคคลบางคนในโลกนี้ ไม่ได้ถูกต้องวิโมกข์อันละเอียดคืออรูปสมาบัติ ล่วงรูปสมาบัติด้วยกายอยู่
(๖.๑) แต่อาสวะบางเหล่าของผู้นั้นสิ้นไป เพราะเห็นอริยสัจนั้น ด้วยปัญญา
(๖.๒) อนึ่ง ธรรมทั้งหลายที่พระตถาคตประกาศแล้วย่อมควรซึ่งความพินิจ โดยประมาณด้วยปัญญาของผู้นั้น
(๖.๓) อีกประการหนึ่ง ธรรมเหล่านี้ คือ สัทธินทรีย์ วิริยินทรีย์ สตินทรีย์ สมาธินทรีย์ ปัญญินทรีย์ ย่อมมีแก่ผู้นั้น บุคคลนี้เรากล่าวว่า ธัมมานุสารีบุคคล
(๖.๔) ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เรากล่าวว่า กิจที่ควรทําด้วยความไม่ประมาท ย่อมมีแก่ภิกษุแม้นี้


รายนามผู้เยี่ยมชม : ข้าวหอม, ถ้าเขารักอยู่เฉยๆเขาก็รัก, ขวัญฤทัย (กุ้งนา)

บันทึกการเข้า

..
สารบัญบทกลอน  "แสงประภัสสร"
..
หน้า: 1 ... 25 26 [27]   ขึ้นบน
พิมพ์
« หน้าที่แล้ว ต่อไป »
กระโดดไป:  

Powered by SMF 1.1.14 | SMF © 2006-2009, Simple Machines LLC
Simple Audio Video Embedder
| Sitemap
NT Sun by Nati
หน้านี้ถูกสร้างขึ้นภายในเวลา 0.163 วินาที กับ 80 คำสั่ง
กำลังโหลด...