(ต่อหน้า ๓/๓๓) อภิธรรมปิฎก :
๒๒.วิภังค์ : ปฏิสัมภิทาวิภังค์

    ๔๖.มีธรรมเป็นกุศล...........................................ยลมีใดมุ่งพร้อม
ธรรมปราศโทษ,สุขน้อม........................................สี่แล้แยกเผย

    ๔๗.รติ"กามะกุศลฯ"..........................................สุขะยล"คน"เอ่ย
ภว"รูปะวะฯ"เชย...................................................ประลุ"รูป์ฌาน

    ๔๘.พาน"อรูปกุศลฯ".........................................ดล"อรูปฌานเปี่ยมล้น
"โลกุตต์กุศลฯ"ด้น ...............................................ปราศแท้กิเลสหนา

    ๔๙.มนะ"กามะวะฯ"รุก.......................................ภวสุขใจกล้า
อุปะญาณหทยา...................................................เจาะระลึกแฉ

    ๕๐.แล"ผัสสะกระทบ".......................................ครบ"อวิกเขฯ"จิตตั้ง
มิหวั่นไหวคงยั้ง....................................................ยิ่งแล้จากสมาธิ์

    ๕๑.ทยะ"ธัมม์ปฏิสัมฯ".......................................ภวพร่ำ"เหตุ"หล้า
ผิวะ"ผล"ก็จะหา....................................................เจาะเสาะ"เหตุ"ไว

    ๕๒.ไย"อัตถ์ฏิสัมฯ"............................................ฉลาดนำวิบากรู้
ผลเนื่องจากกรรมคู้...............................................ลึกซึ้งทราบฉาน

    ๕๓.ก็"นิรุตติ์ปฏิสัมฯ"..........................................ทยะนำโวหาร
นยะสอนและวิจารณ์..............................................เจาะกระจ่างความ

    ๕๔.ตาม"ปฏิภาณสัมฯ"........................................เฉลียวนำเปี่ยมล้น
ทราบยิ่งธรรม,ทานท้น............................................เร็วแจ้งฉับไว

    ๕๕.เจาะพระธรรมลุกุศล.....................................ประลุยลอีกนัย
เฉพาะ"กามะวะฯ"ไข...............................................อุปะญาณเผย

   ๕๖.เปรย"กามากุศลฯ".........................................ยลรตี,ญาณร่วมพร้อม
กุศลจิต,ทาน,ศีลน้อม..............................................เปี่ยมล้นสมาธิ์ฉาน

    ๕๗.มนะ"กามะวะฯ"ชอบ......................................รติกอปรกับญาณ
อนะปัญญะประสาน...............................................นิรชวนหนา

    ๕๘.ครา"กามาวะจิต"..........................................ประชิดโสมนัสแล้
มิประกอบญาณแท้ ...............................................มุ่งต้องชักชวน

    ๕๙. มนะ"กามะดิเรก".........................................เจาะ"อุเบกขา"ควร
อุปะญาณประลุด่วน...............................................มิแนะนำเผย

    ๖๐.เปรย"กามาวะจิตฯ".......................................พึงชิดอุเบกฯแท้
สัมปยุตญาณแล้....................................................เร่งกระตุ้นชักนำ

    ๖๑.มนะ"กามะวะฯ"เอก.......................................ลุ"อุเบกขา"ล้ำ
อนะญาณวิเคราะห์หนำ..........................................คุณะแค่บุญ

    ๖๒.คุณ"กามาวกุศลฯ"........................................ดลกับอุเบกฯพร้อม
วิปปยุตญาณน้อม..................................................ไม่ได้ปัญญา มีชวน

    ๖๓.ลุ"อะรมณ์"พหุลาม.......................................เพราะปะ"กาม์คุณห้า
หินะชั่วนิรหนา.......................................................ก็กุศลแฉ

    ๖๔.แลความแตกฉานนำ....................................."ธัมม์ปฏิสัมฯ"สัจแท้
เห็น"เหตุ"เป็นจริงแล้...............................................ซึ่งได้ทำไป

    ๖๕."ปฏิอัตถ์ฯทยะล้น..........................................ประลุผลลัพธ์ไกล
พหุอรรถเจาะคระไล...............................................กะวิบากหนา

   ๖๖.ครา"นิรุตติ์ปฏิสัมฯ"........................................ฉลาดนำแผ่แท้
ธรรมสั่งสอนเหมาะแล้.............................................แจ่มแจ้งชัดหนอ

    ๖๗."ปฏิภาณฯ"ลฆุกราย......................................อธิบายคล่องจ่อ
สิเพราะปัญญะลุพอ................................................พหุธรรมใส

    ๖๘.ไว"ปฏิสัมภิทา"..............................................ฉลาดนากุศลจิตแท้
เป็นจิต"รูปาฯ"แล้ ...................................................ส่งห้าจิตถึง

(ต่อหน้า ๔/๓๓) อภิธรรมปิฎก :
๒๒.วิภังค์ : ปฏิสัมภิทาวิภังค์

    ๖๙.ลุ"ปฐมเจาะกุศล"........................................มนะด้นฌานหนึ่ง
เจาะ"วิตก,ปิติ"ตรึง................................................กะ"วิจาร,ตรอง"

    ๗๐.มี"สุข"ครองใจแล........................................แฉ"เอกัคฯ"มั่นตั้ง
จิตแน่วอารมณ์ยั้ง.................................................ครบห้าองค์ฌาน

    ๗๑."ทุติย์จิตฯ"ภวปรก......................................."ละวิตก"ทิ้งซาน
มนะแน่วเจาะประสาน...........................................จตุองค์เหลือ

    ๗๒.เครือ"ตติย์จิตฯ".........................................พิศละ"วิจาร"บ่งแล้ว
มีแค่"เอกัคฯแกล้ว................................................"สุข"แท้"ปีติ"หนา

    ๗๓."จตุต์จิตเจาะกุศล"......................................"ปิติ"พ้นหนีล้า
ทวิเหลือ"สุขะ"กล้า................................................"ฐิติจิต"คง

    ๗๔.ยง"ปัญจมจิต".............................................ริดรอน"สุข"แน่วทิ้ง
"เอกัคตตา"พริ้ง....................................................อุเบกฯแท้วางเฉย

    ๗๕.ก็พระธรรมเจาะกุศล....................................ภวด้นใดเอ่ย
นร,สงฆ์เจาะเฉลย.................................................คติมรรคแฉ

   ๗๖.แลสงฆ์เจริญมรรค.......................................จักถึง"รูปภพ"แท้
สงัดกาม,เลวแล้....................................................ล่วงแล้วปฐมฌาน

    ๗๗.เจาะ"กสิณปฐวี"..........................................ภวมีจิตพาน
ก็สมาธิ์,สติ.."ขาน..................................................ทยะ"ธัมม์ฯ"หนา

    ๗๘.คราทราบวิบากธรรม...................................ฉลาดนำ"ผล"ยิ่งกล้า
จึงทราบทุกข์,สุขคว้า ............................................อัตถ์ฯแท้เรียกขาน

    ๗๙.ประลุปัญญะมุกล้า.......................................วทะภาษาชาญ
ตริเจาะตอบรยะกราน............................................ลุ"นิรุตติ์ฯ"เผย

    ๘๐.เปรยสงฆ์ฉลาดแล.......................................แฉในธรรมยิ่งแล้ว
สามารถตอบความแกล้ว........................................เพรียกแล้"ปฏิภาณฯ"

    ๘๑."ปฏิสัมฯ"จตุพรู...........................................เจาะ"อรูปาฯ"พาน
มนะร่วมจตุฌาน...................................................อนะ"รูป"แฉ

    ๘๒.แล"อรูปาวจิตฯ"..........................................ชิดกุศลมุ่งพร้อม
"สมถ์กรรมฐาน"น้อม............................................เพ่งไร้"รูป"เผย

    ๘๓.เจาะ"อรูปวะจิตฯ"........................................ลุพิชิตสี่เอ่ย
คติจิตธุวะเชย......................................................และอุเบกขา

    ๘๔."อากาสากุศลจิตฯ"......................................คิดอากาศใหญ่กว้าง
ขอบเขตมิสุดอ้าง..................................................แน่วแท้อารมณ์

    ๘๕.มนะ"วิญยตะฯ"รุด........................................นิรสุด"วิญฯ"บ่ม
ลุอะรมณ์ปะเหมาะสม............................................ธุระ"อากาฯ"

   ๘๖."อากิญกุศลฯ"แจง.........................................แสดงอารมณ์ไป่แล้
ประณีตเหนือ"มี"แท้..............................................เลือกแล้"ดีเหนือ" อากาฯ

    ๘๗.มนะ"เนวะยะฯ"กล้า......................................ธุวะ"อารมณ์"เครือ
ณ "อากิญฯ"นิรเจือ................................................เจาะละเอียดแฉ

    ๘๘.แล"เนวสัญญาฯ"..........................................จิตหนา"จำ"ประณีตนี้
"จำ"อ่อนสุดเลยชี้ .................................................แต่ไร้สมบูรณ์

    ๘๙.ก็มิใช่อนะจำ................................................ตะถลำ"จำ"เกือบศูนย์
"ตริวะมีก็มิพูน"......................................................."มิเจาะมีหนา"

    ๙๐.คราธรรมกุศลใด..........................................ใน"อรูปภพ"ไซร้
สงฆ์มุ่งเจริญมรรคใกล้............................................"อรูปฯ"แล้ภพผลิน

    ๙๑.มุเจริญอติมรรค............................................ก็ประจักษ์"อากิญฯ"
"จตุต์ฌาน"สหะปิ่น.................................................ปะทะ"เนว์สัญฯ"