อภิธรรมปิฎก : ๒๔.วิภังค์ : ขุททกวัตถุวิภังค์ (๑๒/๒๗)
๑๘๗.เห็นว่าสิอัตตา,ตน...........................มรณะยล,จะเกิดอีกจอง
หรือว่ามิเกิดอีกครอง..................................มิภณะกล่าวซิได้เลยเผย
๑๘๘.เปรยความคิดซ่านแปล้..................."ตัณหา- วิจริต"
จิตท่อง"อยาก"ไปครา.................................เปี่ยมท้น
"กามตัณฯ"มุ่งอยากหนา..............................อยากยิ่ง "ภูวตัณฯ"
"มิอยากภพ"แล้วพ้น....................................."อยาก"สาม
๑๘๙.อยากสามเจาะหกใน"อา-.................ยตนะ"หนาจมูก,ตา..ตาม
รวม"อยาก"เจาะสิบแปดลาม........................ลุจระท่อง ณ ภายในหนา
๑๙๐.พา"อยากสาม"จ่อไซร้......................นอกแล อายตนะ
รูป,รส,เสียง..หกแฉ......................................"อยาก"ล้วน
รวมสิบแปดนอกแปร....................................เกิดร่วม ใน-นอก
สามสิบหกไซร้ถ้วน......................................อยากผอง
๑๙๑.สามสิบและหกเรียกชิด....................ลุวิจริตปะตัณหาครอง
กาลสามอดีต,หน้าจอง.................................และขณะนี้,จะคูณเพิ่มหนา
๑๙๒.คราแปดกับหนึ่งร้อย........................ตัณหา ขยายแล
พระพุทธองค์เปรียบหนา..............................ข่ายแท้
อารมณ์เที่ยวจรพา.......................................ณ โลก กักสัตว์
ตกอบายดิ้นแล้............................................สุดหนี
๑๙๓.พุทธ์เจ้าเจาะ"หกสิบสอง".................ก็ภวส่อกะเห็นผิดชี้
เปรียบทิฏฐิข่ายดักรี่....................................จะเกาะมนุษย์มินิพพานไข
๑๙๔.ไกลอดีตทิฏฐ์ฯพร้อม.......................มีครา สิบแปด
"มีสี่,โลก,ตน"หนา........................................เที่ยงแท้
"โลก,ตนส่อปนนา........................................รวมสี่
"เห็นว่าเหลวเพ้อ"แล้....................................สี่แฉ
๑๙๕."เห็นโลกสิเขตจำกัด".......................ฤ อนะชิด"มิมีเขต"แล
"อัตตาและโลกเกิด"แน่................................จะนิรมีเหตุปัจจัย
๑๙๖.ไกลทิฏฐิภาคหน้า............................รวมแล สี่สิบสี่
ตายแน่วมี"จำ"ดี...........................................แน่แล้ว
"หลังตายไปจำพี"........................................อีกพวก มี,มิมี
มิกล่าว"จำ"ได้แคล้ว.....................................เรียกหา
๑๙๗.เห็นว่าสิตายขาดสูญ........................จะมิพิบูลย์และเกิดอีกนา
เห็นว่าซินิพานหนา.......................................จะประลุฌานและเสพกามเอย
๑๙๘.เปรยพุทธ์องค์บ่งชี้.........................."ทิฏฐิ"พา เห็นผิด
เพราะมั่น"ผัสสะ"หนา...................................กระทบแล้ว
"เวทนาเกิด"ทราบครา..................................ทุกข์,สุข อารมณ์
พึงดับตัวรู้แคล้ว...........................................กิเลสผลาญ ฯ|ะ
แสงประภัสสร
โปรแกรมพระไตรปิฎกออนไลน์ : ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่มที่ ๓๕ หน้า ๕๓๔ - ๕๔๕
https://share.google/qHKqUeILpsPnrmvYT[๑] เอกกมาติกา
(๑) ชาติมทะ = ความเมาเพราะอาศัยชาติ
(๒) โคตตมทะ = ความเมาเพราะอาศัยโคตร
(๓) อาโรคยมทะ = ความเมาในความไม่มีโรค
(๔) โยพพนมทะ = ความเมาในความเป็นหนุ่มสาว
(๕) ชีวิตมทะ = ความเมาในชีวิต
(๖) ลาภมทะ = ความเมาในลาภ
(๗) สักการมทะ = ความเมาในสักการะ
(๘) ครุการมทะ = ความเมาในความเคารพ
(๙) ปุเรกขารมทะ = ความเมาในความเป็นหัวหน้า
(๑๐) ปริวารมทะ = ความเมาในบริวาร
(๑๑) โภคมทะ = ความเมาในโภคสมบัติโภคมทะ = ความเมาในโภคสมบัติ
(๑๒) วัณณมทะ = ความเมาเพราะอาศัยผิวพรรณและคุณความดี
(๑๓) สุตมทะ = ความเมาในการการสดับตรับฟัง
(๑๔) ปฏิภาณมทะ = ความเมาในปฏิภาณ
(๑๕) รัตตัญญูมทะ = ความเมาในความเป็นผู้รัตตัญญ
(๑๖) ปิณฑปาติกมทะ = ความเมาในการถือเที่ยวบิณฑบาตเป็นวัตร
